Sermon Note,2026/08/29,30つくば市のプロテスタントキリスト教会
English
※ This translation note is provided as an outline (guide) for the day's service. The worship (message) time is a space for "living dialogue" — with one another and with God. As such, the content may change flexibly in response to your reactions and the leading of the Holy Spirit. We cherish that dynamic, so please receive this simply as one reference point.
"The Identity of a Christian"
1 Peter 1:1–2
Peter, an apostle of Jesus Christ, to God's elect, exiles scattered throughout the provinces of Pontus, Galatia, Cappadocia, Asia and Bithynia,— 1 Peter 1:1
who have been chosen according to the foreknowledge of God the Father, through the sanctifying work of the Spirit, to be obedient to Jesus Christ and sprinkled with his blood: Grace and peace be yours in abundance.— 1 Peter 1:2
Introduction
From Seattle, you can see Mount Rainier rising majestically on the horizon — a sight that stays with you long after you leave. The mountain is also known by another name: Tacoma Fuji. That name was given by Japanese immigrants who began settling in the Pacific Northwest in the late 1800s. Far from home, in an unfamiliar land, they looked up and saw something that reminded them of where they came from. They never forgot their identity — their homeland.
Today I want to talk about our identity as Christians.
Scripture Reading: 1 Peter 1:1–2
Point 1 — From Peter, to Those Who Are Scattered
◆ Background of the Letter
Author: The Apostle Peter.
Recipients: Christians scattered across what is now the western half of Turkey — people living as a small, marginalized minority in the middle of a hostile culture. This letter was passed from community to community and read aloud together.
Historical Context: Emperor Nero's persecution of Christians began in AD 64 and became increasingly brutal. Peter himself would eventually be executed in Rome. This letter was likely written in the years just before that — at a time when believers were already experiencing real suffering and danger.
This is a letter written to people going through hardship. And it begins with a single, loaded word in verse 1:
◆ "Exiles" — Sojourners
Peter addresses his letter to people he calls "exiles" — or in some translations, sojourners, strangers, or pilgrims.
The word means: someone who is temporarily staying somewhere — not permanently settled, not fully at home.
And in this one word, Peter captures the entire identity of a Christian.
Point 2 — You Are a Sojourner
This letter poses a quiet but searching question to every one of us: Are you planning to stay on this earth forever?
Being a "sojourner" carries two important implications.
◆ ① You Have a Place to Return To
You have a heavenly home.
Life can feel hard. When you see injustice in the world, it can break your heart. When things don't go the way you hoped, it can wear you down. But here is what the gospel declares: you have a home. A place where you are known, loved, and waiting to return.
I once read the testimony of a soldier who was taken prisoner of war in Vietnam. He said: "The reason I could endure the suffering was because I kept dreaming of the day I would go home."
Without that hope, it would have been impossible to keep going.
I wonder if something similar is true for many people today. Depression. Hopelessness. A feeling of suffocation. Could it be that part of the reason is this: we have begun to believe that this world is all there is? That what other people think of us here and now is the final verdict on our worth? That this brief life is the complete story?
But that is not the truth of the gospel.
You have a place to return to. One day, you will go home — to God, who loves you. And knowing that — truly knowing it — changes everything about how you live today.
◆ ② You Are Here With a Purpose
A sojourner is not simply passing time. Even a temporary stay has a reason.
The Bible sometimes describes our life on earth as living in a tent — a temporary dwelling. And yet the danger is that we spend all our days comparing our tent to everyone else's tent, consumed by envy or anxiety, and miss the point of why we are here at all.
Verse 2 speaks of sanctification by the Spirit — being set apart for a special purpose. And the phrase "sprinkled with his blood" echoes the imagery in the book of Hebrews:
In the same way, he sprinkled with the blood both the tabernacle and everything used in its ceremonies.— Hebrews 9:21
In the Old Testament, when something was sprinkled with blood, it was being consecrated — set apart, made holy, designated for a sacred role. That is what has happened to you. You have been set apart. You have a role to play. Your life is not accidental.
I once heard a woman share her testimony. She said: "The fact that I am still alive must mean there is still something I am meant to do."
What a perspective. Right up to the very last moment. Whether the thing in front of you seems large or small — do it with your whole heart. Because you are here on purpose, for a purpose.
◆ The Diaspora — Those Who Live Far from Home
The Greek word used in this passage is diaspora — a word that originally described the Jewish people who were scattered from their homeland.
In the 6th century BC, the Babylonian Empire conquered Jerusalem and drove the Jewish people into exile. From that point on, they lived dispersed across many nations. That was the beginning of what is known as the Diaspora.
Here is something remarkable: when people move to a foreign country, by the third generation they are usually fully assimilated — they speak the language, live the culture, and have largely lost connection to the homeland of their grandparents.
But Jewish communities maintained their identity across centuries and even millennia. How? Through three things:
Scripture — they kept reading and teaching the Word of God.
Community — they gathered regularly with one another.
The Sabbath — they set aside one day each week to worship.
These three things held them together. And I believe the same three things hold us together as Christians in today's world.
The Word: At the very least, read the New Testament. Let it speak to you regularly.
Community: Find a small group — people you can pray with, encourage, and be known by. This is what our small groups are for.
Worship: Even when life is busy, make it a priority to worship together at least once a week.
These are not optional extras. They protect you. They keep you anchored to who you are.
Point 3 — You Are Chosen
◆ You Were Chosen — Not Because You Earned It
The word "chosen" or "elect" appears twice in just these two verses. It is not an accident. This is central to what Peter wants his readers to understand.
You were not chosen because of your achievements. You were not chosen because you are especially impressive or particularly good. You were chosen by grace alone.
Peter identifies three dimensions of what it means to be chosen:
① The Purpose of Being Chosen — To Be Obedient to Jesus Christ
Believing and following are not two separate things. They belong together.
In evangelical and Spirit-filled faith, we understand that salvation is not the finish line — it is the starting line. The goal is not simply to be saved, but to become people who are passionately following Jesus and serving others with our whole lives. Faith that doesn't change the way you live is not yet fully alive.
② How Choosing Happens — Through the Holy Spirit
We don't work our way into this. The Holy Spirit opens our eyes, draws us to faith, and then continues the work of transforming us — a process called sanctification.
We believe that the Holy Spirit is not merely a theological concept but a living Person who works actively in our lives. The core of faith is not a set of doctrines but a relationship — with the Spirit of God dwelling within us, guiding us, and making us more like Jesus day by day.
③ The Foundation of Being Chosen — God's Foreknowledge
When Peter wrote these words, he must have thought of his own story.
He remembered that day by the Sea of Galilee — the moment Jesus called him. The years of walking together. And then the night of the betrayal, when Peter denied Jesus three times and thought: It's over. I've ruined everything. I am beyond redemption.
But Jesus had already known. Before it happened, Jesus had said to him: "When you have turned back, strengthen your brothers."
Jesus knew Peter's weakness — and chose him anyway. Knew his failure was coming — and still expected great things from him.
God knows your weakness too. He knows every flaw, every failure, every secret struggle. And He chose you anyway.
Think about a job interview. Nobody tells the full truth in a job interview. You highlight your strengths, downplay your weaknesses, put your best foot forward. Because if you told the whole truth, you might not get the job.
But God has seen all of it — the parts you hide, the things you're ashamed of, the ways you've failed — and He still said: "I choose you."
Closing
To those who are chosen — that is you.
Not because of what you have done. Purely by grace.
And because it is grace — there is peace.
Grace and peace be yours in abundance.— 1 Peter 1:2
May that grace and peace overflow in your life today.
中文
※ 本翻译注记仅供当天聚会大纲（参考）之用。敬拜（信息）的时间，是我们彼此之间、以及与神之间"活泼对话"的场所。因此，当天的内容可能会因您们的回应或圣灵的引导而有所调整。我们珍视这样的动态，敬请将此视为一个参考指引。
「基督徒的身份认同」
彼得前书 1:1–2
耶稣基督的使徒彼得，写信给那分散在本都、加拉太、加帕多家、亚西亚、庇推尼寄居的，蒙拣选的人。——彼得前书 1:1
就是照父神的先见被拣选的，藉着圣灵得成圣洁，以致顺服耶稣基督，又蒙他血所洒的人。愿恩惠、平安多多地加给你们！——彼得前书 1:2
引言
从西雅图望去，可以清楚地看见雷尼尔山高耸的身影——那是一道令人难以忘怀的风景。这座山还有另一个名字：「塔科马富士」。这个名字，是19世纪末移居美国西北部的日本移民起的。在异国他乡，在陌生的土地上，他们抬头望见一座形似富士山的山峰，心中立刻涌起了对故乡的思念。他们从未忘记自己是谁，从未忘记自己来自哪里。
今天，我想谈的正是我们作为基督徒的身份认同。
读经：彼得前书 1:1–2
第一点——彼得写给那些分散各地的人
◆ 书信的背景
作者： 使徒彼得。
收信人： 分散在现今土耳其西半部各地的基督徒——一群以少数族群身份生活在充满敌意的文化中的人。这封信在各个群体之间传阅，被大声朗读。
历史背景： 公元64年，尼禄皇帝开始对基督徒展开残酷的迫害。彼得本人最终在罗马殉道。这封信很可能写于那之前的几年——在迫害已经开始、信徒正处于真实的苦难与危险之中的时期。
这是一封写给正在经历艰难的人们的信。而它的开头，出现了第一节中一个分量极重的词语：
◆ 「寄居」——旅居的人
彼得将这封信的收信人称为**「寄居的人」**——在有些译本中，也译作「旅客」、「陌生人」或「朝圣者」。
这个词的意思是：暂时停留在某地的人——并非永久定居，尚未真正找到归宿。
而彼得正是用这一个词，道出了基督徒完整的身份认同。
第二点——你是一个寄居的人
这封信向我们每一个人发出一个安静却深刻的叩问：你打算永远留在这地上吗？
「寄居」这个身份，包含两个重要的含义。
◆ ① 你有一个可以回去的地方
你有一个天上的家乡。
生活有时会让人感到沉重。看见世间的不公，内心会痛。事与愿违，会让人精疲力竭。但福音宣告的是：你有一个家。 一个你被认识、被爱、并终将回归的地方。
我曾读到一位在越战中被俘的士兵的见证。他说：「我之所以能够忍受那段苦难，是因为我一直在梦想着回家的那一天。」
没有那份盼望，他根本无法撑下去。
我常常想到，今天有许多人也有类似的处境。抑郁，无望，一种无法呼吸的窒息感。这其中是否有一个原因是：我们开始相信这个世界就是全部了？ 相信别人对我们的评价就是最终的定论？相信这短暂的一生就是完整的故事？
但那不是福音的真相。
你有一个可以回去的地方。有一天，你会回家——回到那位爱你的神那里。真正知道这一点，会从根本上改变你今天的生活方式。
◆ ② 你的停留有目的
寄居的人，不只是在打发时间。即便是暂时的停留，也有它的理由。
圣经有时用「帐篷」来形容我们在地上的生活——临时的居所。然而，我们最大的危险往往是：成天拿自己的帐篷去和别人的帐篷比较，陷在嫉妒或焦虑中，最终错失了「我为何在这里」这个最根本的问题。
第2节提到**「圣灵使我们成圣」**——被分别出来，为了特定的目的。而「所洒的血」这个意象，让我们想起希伯来书中的记载：
他也用血洒在帐幕和各样礼拜的器皿上。——希伯来书 9:21
在旧约中，当某样东西被血所洒时，它就被分别为圣——被指定担当神圣的角色。这就是发生在你身上的事。 你被分别出来了。你有一个角色要扮演。你的人生不是偶然的。
我曾听过一位女士分享她的见证。她说：「我还活着，就表示我还有事要做。」
多么深刻的视角。一直到最后的那一刻。无论眼前的事看起来是大是小——用全心去做。因为你在这里，是有目的的。
◆ 流散（Diaspora）——离乡背井的人们
这段经文中使用了一个希腊词：diaspora（流散）——这个词最初用来描述被迫离开故土、散居各地的犹太人。
公元前6世纪，巴比伦帝国攻陷耶路撒冷，将犹太人驱逐出境。从那以后，他们开始分散居住在世界各地。这就是「流散」的开始。
通常来说，一个人移民到他乡，到了第三代，往往已经完全融入当地文化，几乎与故乡失去了联结。
然而犹太人却能跨越数百年乃至数千年，始终保持自己的身份认同。他们是如何做到的？靠的是三件事：
圣经 ——持续阅读和传授神的话语。
群体 ——定期与彼此聚集相交。
安息日 ——每周留出一天来敬拜神。
这三件事把他们凝聚在一起。我相信，同样的三件事，也能在当今世界中把我们基督徒凝聚在一起。
神的话语： 至少要读新约圣经，让它持续地对你说话。
群体： 找一个小组——可以一起祷告、彼此鼓励、真正认识彼此的人。这正是我们小组存在的意义。
敬拜： 即使生活再忙，也要把每周与大家一起敬拜放在优先位置。
这些不是可有可无的「附加选项」。它们保护你。 它们让你在纷乱的世界中，始终知道自己是谁。
第三点——你是蒙拣选的
◆ 你被拣选——不是因为你赚到了
「蒙拣选的人」在这短短两节经文中出现了两次。这绝非偶然，而是彼得希望读者深深明白的核心信息。
你被拣选，不是因为你的成就。不是因为你特别出色或格外优秀。你被拣选，单单是因为神的恩典。
彼得在这里指出了「被拣选」的三个层面：
① 拣选的目的——顺服耶稣基督
信仰与顺服不是两回事，它们是一体的。
在我们福音派、圣灵派的信仰传统中，我们深知：得救不是终点，而是起点。神的心意，不只是让我们得救，而是让我们成为满有热情、全心跟随耶稣、服事他人的基督徒。一个不改变生活方式的信仰，还没有完全活起来。
② 拣选的实现——藉着圣灵
这不是我们自己努力达到的。是圣灵开了我们的眼睛，将我们引向信仰，并持续在我们里面做成圣的工作。
我们相信，圣灵不是一个神学概念，而是一位活生生的神，在我们的生命中主动工作。信仰的核心不是一套教义，而是一段关系——神的灵住在我们里面，引导我们，每天使我们越来越像耶稣。
③ 拣选的根基——神的预知
彼得写下这些话的时候，心中一定想到了自己的故事。
他记得在加利利湖边的那一天——耶稣呼召他的那个时刻。他记得彼此同行的岁月。也记得那个背叛的夜晚：他三次不认耶稣，然后崩溃地以为一切都完了。「我毁了。这下真的没救了。」
但耶稣早已知道。就在那之前，耶稣已经对他说：「你回头以后，要坚固你的弟兄。」
耶稣知道彼得会软弱，知道他会跌倒——却仍然拣选他，仍然对他满怀期待。
神也同样知道你的软弱。祂知道你所有的缺陷，所有的失败，所有你不敢让人看见的挣扎。然而祂仍然说：「我拣选你。」
想想求职面试。在面试中，没有人会说全部的真话。你会突出自己的优点，掩盖自己的弱点，尽量展现最好的一面——因为如果你把所有真实情况都说出来，很可能就落选了。
但神看见了一切——你隐藏的部分，你羞于示人的那些，你曾经失败的地方——然后祂说：「我拣选你。」
结语
写给那些蒙拣选的人——那就是你。
不是因为你做了什么，纯粹是因为恩典。
正因为是恩典——所以有平安。
愿恩惠、平安多多地加给你们！——彼得前书 1:2
愿这恩惠与平安，今天在你的生命中涌流满溢。
Tagalog
※ Ang pagsasaling ito ay ibinibigay bilang isang balangkas (gabay) para sa araw ng serbisyo. Ang oras ng pagsamba (mensahe) ay isang lugar ng "buhay na pakikipag-usap" — sa isa't isa at sa Diyos. Kaya naman, ang nilalaman ay maaaring magbago nang may kakayahang umangkop batay sa inyong mga tugon at sa gabay ng Espiritu Santo. Pinahahalagahan namin ang dinamikong iyon, kaya pakitanggap lamang ito bilang isang sanggunian.
"Ang Pagkakakilanlan ng isang Kristiyano"
1 Pedro 1:1–2
Si Pedro, apostol ni Jesu-Cristo, sa mga hinirang na nangingibang-bayan, na nangalat sa Ponto, Galacia, Capadocia, Asia, at Bitinia,— 1 Pedro 1:1
na mga hinirang ayon sa paunang kaalaman ng Diyos Ama, sa pamamagitan ng pagpapabanal ng Espiritu, upang sumunod at mabisig ng dugo ni Jesu-Cristo: Nawa ang biyaya at kapayapaan ay mapasakinyo nang sagana.— 1 Pedro 1:2
Panimula
Mula sa Seattle, makikita mo ang Mount Rainier na nakatayo nang maringal sa abot-tanaw — isang tanawing hindi madaling makalimutan. Ang bundok na ito ay may isa pang pangalan: Tacoma Fuji. Ibinigay ito ng mga Hapones na nag-imigrante sa hilagang-kanlurang bahagi ng Amerika noong huling bahagi ng ika-19 na siglo. Malayo sa kanilang tahanan, sa isang di-kilalang lupain, tumingin sila sa itaas at nakita nila ang isang bundok na nagpaalala sa kanila ng Mount Fuji. Hindi nila kailanman nalimutan ang kanilang pagkakakilanlan — ang kanilang pinanggalingan.
Ngayon, nais kong pag-usapan ang ating pagkakakilanlan bilang mga Kristiyano.
Pagbabasa ng Kasulatan: 1 Pedro 1:1–2
Punto 1 — Mula kay Pedro, sa mga Nakakalat
◆ Konteksto ng Liham
May-akda: Ang Apostol Pedro.
Mga Tatanggap: Mga Kristiyano na nakakalat sa buong kanlurang bahagi ng modernong Turkey — mga taong namumuhay bilang isang maliit na minorya sa gitna ng isang mahalay na kultura. Ang liham na ito ay ipinasa mula sa isang komunidad patungo sa isa pa at binabasa nang malakas.
Kasaysayan: Ang pag-uusig ni Emperor Nero sa mga Kristiyano ay nagsimula noong AD 64 at naging lalong brutal. Si Pedro mismo ay kalaunan ay pinagpapatay sa Roma. Ang liham na ito ay malamang na isinulat ilang taon bago iyon — sa isang panahon kung saan ang mga mananampalataya ay nakakaranas na ng tunay na pagdurusa at panganib.
Ito ay isang liham na isinulat sa mga taong dumadaan sa kahirapan. At nagsisimula ito sa isang napakabigat na salita sa talata 1:
◆ "Nangingibang-bayan" — Mga Pansamantalang Manlalakbay
Tinutukoy ni Pedro ang kanyang mga tatanggap bilang mga "nangingibang-bayan" — sa ibang mga salin, mga estranyer, mga peregrino, o mga manlalakbay.
Ang salitang ito ay nangangahulugang: isang taong pansamantalang naninirahan sa isang lugar — hindi permanenteng nakatira, hindi ganap na nasa tahanan.
At sa isang salitang ito, inilalarawan ni Pedro ang buong pagkakakilanlan ng isang Kristiyano.
Punto 2 — Ikaw ay Isang Pansamantalang Manlalakbay
Nagtatanong ang liham na ito sa bawat isa sa atin nang tahimik ngunit malalim: Plano mo bang manatili sa mundong ito magpakailanman?
Ang pagiging isang "nangingibang-bayan" ay may dalawang mahahalagang implikasyon.
◆ ① Mayroon Kang Lugar na Dapat Puntahan
Mayroon kang tahanan sa langit.
Ang buhay ay maaaring maging mahirap. Kapag nakita mo ang kawalang-katarungan sa mundo, maaaring masugatan ang iyong puso. Kapag hindi naabot ang iyong mga pag-asa, maaaring mapagod ka. Ngunit ito ang ipinapahayag ng ebanghelyo: mayroon kang tahanan. Isang lugar kung saan ikaw ay kilala, minamahal, at hinihintay na bumalik.
Minsan ay nabasa ko ang patotoo ng isang sundalo na nabihag sa Vietnam. Sinabi niya: "Ang dahilan kung bakit ko natiyak ang pagdurusa ay dahil lagi akong nangangarap sa araw na uuwi na ako."
Kung wala ang pag-asang iyon, imposible siyang makatiis.
Naiisip ko na maraming tao ngayon ang kahawig ng kanyang sitwasyon. Depresyon. Kawalan ng pag-asa. Isang pakiramdam ng pagkakalunod. Maaaring bahagi ng dahilan ay ito: nagsimula na tayong maniwala na ang mundong ito ay lahat ng mayroon? Na ang opinyon ng ibang tao sa atin dito at ngayon ay ang panghuling hatol sa ating halaga? Na ang maikling buhay na ito ay ang buong kwento?
Ngunit hindi iyon ang katotohanan ng ebanghelyo.
Mayroon kang lugar na dapat puntahan. Isang araw, uuwi ka — sa Diyos na nagmamahal sa iyo. At ang tunay na pag-alam nito — ang tunay na pag-unawa nito sa puso — ay nagbabago ng lahat tungkol sa iyong pamumuhay ngayon.
◆ ② Mayroon Kang Layunin sa Iyong Pananatili
Ang isang pansamantalang manlalakbay ay hindi lamang nagpapalipas ng oras. Kahit ang isang pansamantalang pananatili ay may dahilan.
Minsan ay inilarawan ng Biblia ang ating buhay sa lupa bilang paninirahan sa isang tolda — isang pansamantalang tirahan. At gayunpaman, ang panganib ay ang gumastos ng lahat ng ating mga araw sa paghahambing ng ating tolda sa tolda ng iba, nalunod sa inggit o pagkabalisa, at napalampas ang pinaka-pundamental na tanong: Bakit ako nandito?
Ang talata 2 ay nagsasalita tungkol sa pagpapabanal sa pamamagitan ng Espiritu — ang pagtutukoy para sa isang espesyal na layunin. At ang parirala na "mabisig ng dugo" ay nagpapaalala sa atin ng larawan sa aklat ng Hebreo:
Sa gayon ding paraan, binisigan niya ng dugo ang tabernakulo at ang lahat ng kagamitan para sa pagsamba.— Hebreo 9:21
Sa Lumang Tipan, kapag ang isang bagay ay binisigan ng dugo, ito ay pinaging banal — itinukoy para sa isang sagradong papel. Iyon ang nangyari sa iyo. Ikaw ay itinukoy. Mayroon kang papel na gagampanan. Ang iyong buhay ay hindi aksidente.
Minsan ay narinig ko ang isang babae na nagbahagi ng kanyang patotoo. Sinabi niya: "Ang katotohanang nabubuhay pa ako ay nangangahulugang may dapat pa akong gawin."
Anong pananaw. Hanggang sa pinakahuli. Kahit malaki o maliit ang bagay sa harap mo — gawin ito nang buong puso. Dahil ikaw ay nandito nang may layunin, para sa isang layunin.
◆ Diaspora — Mga Nabubuhay Malayo sa Tahanan
Ang salitang Griyego na ginamit sa talatang ito ay diaspora — isang salitang orihinal na naglalarawan sa mga Judiong pinilit na umalis sa kanilang tinubuang-bayan at nakakalat sa iba't ibang bansa.
Noong ika-6 siglo BC, sinakop ng Imperyong Babilonya ang Jerusalem at pinalayo ang mga Judio mula sa kanilang lupain. Mula noon, sila ay nagsimulang mamuhay na nakakalat sa maraming bansa. Iyon ang simula ng tinatawag na Diaspora.
Karaniwan, kapag ang isang tao ay lumipat sa ibang bansa, sa ikatlong henerasyon ay ganap na silang nagsimula nang maging katulad ng mga lokal — nagsasalita ng wika, namumuhay sa kultura, at halos nawala na ang kanilang koneksyon sa pinanggalingan ng kanilang mga lolo at lola.
Ngunit ang mga komunidad ng mga Judio ay napanatili ang kanilang pagkakakilanlan sa loob ng daan-daan at libo-libong taon. Paano? Sa pamamagitan ng tatlong bagay:
Ang Kasulatan — patuloy nilang binabasa at itinuturo ang Salita ng Diyos.
Komunidad — regular silang nagtitipon sa isa't isa.
Ang Araw ng Pahinga — nagtakda sila ng isang araw bawat linggo para sumamba sa Diyos.
Ang tatlong bagay na ito ang nagpanatili sa kanila nang magkakasama. At naniniwala ako na ang parehong tatlong bagay ang magpapanatili sa atin bilang mga Kristiyano sa mundong ito.
Ang Salita: Hindi bababa sa pagbabasa ng Bagong Tipan. Hayaan itong regular na magsalita sa iyo.
Komunidad: Humanap ng maliit na grupo — mga taong maaari kang manalangin, magpatibay-loob, at tunay na makilala. Iyon ang layunin ng ating mga maliit na grupo.
Pagsamba: Kahit gaano ka-abalado ang buhay, gawing priyoridad ang pagsamba nang magkakasama man lamang nang isang beses sa isang linggo.
Hindi ito mga opsyonal na karagdagan. Pinoprotektahan ka nito. Pinanatili ka nitong nakaangkla sa iyong pagkakakilanlan kahit saan ka man pumunta.
Punto 3 — Ikaw ay Hinirang
◆ Ikaw ay Hinirang — Hindi Dahil Kinita Mo Ito
Ang salitang "hinirang" ay lumabas nang dalawang beses sa dalawang talatang ito. Hindi ito aksidente. Ito ang nasa sentro ng nais ipaliwanag ni Pedro sa kanyang mga mambabasa.
Hindi ka hinirang dahil sa iyong mga nagawa. Hindi ka hinirang dahil ikaw ay espesyal na kahanga-hanga o lalo na magaling. Hinirang ka sa pamamagitan ng biyaya lamang.
Tinutukoy ni Pedro ang tatlong dimensyon ng kahulugan ng pagiging hinirang:
① Ang Layunin ng Pagiging Hinirang — Upang Sumunod kay Jesu-Cristo
Ang paniniwala at pagsunod ay hindi dalawang magkahiwalay na bagay. Sila ay magkasama.
Sa ating pananampalatayang Ebanghelikal at puno ng Espiritu, naiintindihan natin na ang kaligtasan ay hindi ang katapusan — ito ang simula. Ang layunin ay hindi lamang ang maligtas, kundi ang maging mga taong may sigasig na sumusunod kay Jesus at naglilingkod sa iba nang buong buhay. Ang pananampalatayang hindi nagbabago ng paraan ng iyong pamumuhay ay hindi pa ganap na buhay.
② Kung Paano Nangyayari ang Pagiging Hinirang — Sa pamamagitan ng Espiritu Santo
Hindi natin ito nakukuha sa pamamagitan ng ating sariling pagsisikap. Ang Espiritu Santo ang nagbubukas ng ating mga mata, nagdadala sa atin sa pananampalataya, at nagpapatuloy ng gawain ng ating pagbabago — isang prosesong tinatawag na sanctification o pagpapabanal.
Naniniwala tayo na ang Espiritu Santo ay hindi lamang isang teolohikal na konsepto kundi isang buhay na Persona na aktibong gumagawa sa ating mga buhay. Ang kaibuturan ng pananampalataya ay hindi isang hanay ng mga doktrina kundi isang relasyon — ang Espiritu ng Diyos ay naninirahan sa loob natin, ginagabayan tayo, at araw-araw ay ginagawa tayong mas katulad ni Jesus.
③ Ang Pundasyon ng Pagiging Hinirang — Ang Paunang Kaalaman ng Diyos
Nang isulat ni Pedro ang mga salitang ito, tiyak na naalala niya ang kanyang sariling kwento.
Naalala niya ang araw na iyon sa tabi ng Dagat ng Galilea — ang sandali nang tawagin siya ni Jesus. Ang mga taon ng paglalakad nang magkasama. At pagkatapos ang gabi ng pagtataksil, nang tatlong beses na itanggi ni Pedro si Jesus at nag-isip siya: Tapos na. Nasira ko na ang lahat. Wala na akong pag-asa.
Ngunit alam na ni Jesus. Bago pa man nangyari ito, sinabi na ni Jesus sa kanya: "Kapag ikaw ay nakabalik na, palakasin mo ang iyong mga kapatid."
Alam ni Jesus ang kahinaan ni Pedro — at hinirang pa rin siya. Alam Niya ang pagkabigo na darating — at nag-asang malaki pa rin sa kanya.
Alam rin ng Diyos ang iyong kahinaan. Alam Niya ang bawat depekto, bawat pagkabigo, bawat lihim na pakikibaka. At pinili ka pa rin Niya.
Isipin ang isang job interview. Walang sinuman ang nagsasabi ng buong katotohanan sa isang job interview. Itinatampok mo ang iyong mga lakas, itinatago ang iyong mga kahinaan, pinakamabuting mukha ang ipinapaharap mo — dahil kung sabihin mo ang lahat ng totoo, maaaring hindi ka matanggap.
Ngunit nakita ng Diyos ang lahat — ang mga bahagi na itinatago mo, ang mga bagay na ikahihiya mo, ang mga paraan ng iyong pagkabigo — at sinabi pa rin Niya: "Hinirang kita."
Pagsasara
Sa mga hinirang — ikaw iyon.
Hindi dahil sa ginawa mo. Purong biyaya lamang.
At dahil biyaya ito — may kapayapaan.
Nawa ang biyaya at kapayapaan ay mapasakinyo nang sagana.— 1 Pedro 1:2
Nawa ang biyaya at kapayapaang iyon ay umapaw sa iyong buhay ngayon.
茨城県つくば市にあるキリスト教会、つくばライフチャーチ（Tsukuba Life Church）の公式ブログです。
私たちは福音派のプロテスタント教会で、聖書のメッセージ、礼拝、イベント情報などを発信しています。どなたでも歓迎します。
This is the official blog of Tsukuba Life Church, an Evangelical Protestant Christian church located in Tsukuba City, Ibaraki, Japan.
We share Bible messages, worship information, and community events. Everyone is welcome.
這裡是位於日本茨城縣筑波市的 筑波生命教會（Tsukuba Life Church） 官方部落格。
我們是一間福音派基督新教教會，分享聖經信息、禮拜聚會及各類活動資訊，歡迎任何人參加。 这里是位于日本茨城县筑波市的 筑波生命教会（Tsukuba Life Church） 官方博客。
我们是一间福音派基督新教教会，分享圣经信息、礼拜聚会及各类活动资讯，欢迎任何人参加。
コメント