Sermon Note2026/06/06,07

• English

• 中文

• Tagalog

• Português

English

※ This translation note is provided as an outline (guide) for the day's service. The worship (message) time is a space for "living dialogue" — with one another and with God. As such, the content may change flexibly in response to your reactions and the leading of the Holy Spirit. We cherish that dynamic, so please receive this simply as one reference point.

"Loving and Passing On the Faith"

2 John 4–6

It has given me great joy to find some of your children walking in the truth, just as the Father commanded us. — 2 John 4

And now, dear lady, I am not writing you a new command but one we have had from the beginning. I ask that we love one another. — 2 John 5

And this is love: that we walk in obedience to his commands. As you have heard from the beginning, his command is that you walk in love. — 2 John 6

Big Idea — Loving and Passing On the Faith

Introduction

The other day, my second son had his school sports day — and he told me I didn't need to come. When I asked why, he said: "You can come and watch the race, but not the dance. That's just adults making us do what they decided. I'm not dancing because I want to — it feels like I'm being made to do something that isn't really me."

Fair enough, I thought, quite impressed — until my wife said from beside me: "He's exactly like you."

That said, he dances perfectly happily at Tree House, which is rather adorable.

We inherit many things from our parents — the good and the not-so-good alike. And it isn't only parent and child. Each of us, in our own place, is having some kind of influence on those around us.

I find myself thinking again: what do I want to be remembered for? If something of me were to remain in people's hearts, what would I want to leave behind?

Point 1 — Passing On the Faith

◆ On Verse 4

John says, "It has given me great joy." Not just that you yourself were saved — but that your children are walking in the truth. You can almost feel how overwhelming that joy must be.

On the other hand — what is the thing you fear most? For me, the thing I fear most is my children not being saved. The thought of not finding them there with me in eternity is almost too painful to bear.

Even in pastors' families, many children drift away. You pour your life into seeing people saved — giving up weekends, not being there to play with your kids as much as you'd like — and then you look back one day and find that your children have walked away from the faith. That is a grief beyond words. Please pray for pastors' families.

The thing I desire most is the salvation of my children. I imagine many of you feel the same.

There are families who can honestly say: "We did everything we could — and they still drifted away." Passing on the faith in Japan is genuinely difficult. The seeds that are sown so carefully can be choked by thorns.

And yet, looking around, it seems far too many people are operating on the assumption that "it'll work out somehow."

Think about summer camp.

"God will take care of it" does not mean we are free to abandon what we ourselves ought to do. We believe — and therefore we act.

There are certain things that are simply the minimum required of us as parents.

◆ Three Things That Are Needed

① Pray

Pray daily for their salvation.

And pray together with them — that is vital. Are you praying with your children? Not just before meals. In our home, we pray together as a family at the end of every day.

There is so much that is passed from parent to child through prayer.

Recently I was away on a two-night work trip to Shizuoka, and I was told that my six-year-old third son prayed for me while I was gone. I was also deeply moved by the prayer of a certain high school student — apparently their family prays together regularly. So much is transmitted through praying together.

② Speak

Praying and acting — both matter. But are you also putting into words what you believe? Saying it once is not enough. You yourself didn't come to believe in Jesus after a five-or-ten-minute explanation. It needs to be spoken again and again.

Even in Christian families, there is often more that children don't understand than we realize.

My own child has been coming to church since birth — and not long ago, they asked me this: "Baptism is like proof that you're a Christian, right? So if you haven't been baptized, does that mean you're not saved? I haven't been baptized — does that mean I can't go to heaven?" That prompted me to explain that salvation is by faith alone, and to talk about the meaning of the cross. I thought to myself: I need to make sure I'm actually communicating these things. Since then, I've been deliberately working into our prayer time little explanations of God's love, piece by piece.

Without hearing, there can be no believing.

"This is what I believe."

③ Live It

It is also vital that parents themselves live as Christians — as worshippers. Not just knowing the gospel, but living it.

Children take after their parents. Picture the life you hope your children will live — and then live that way yourself, first.

The witness of a life lived well into old age. The way you face hardship, illness, and aging.

There are also things that grown children come to understand only when they enter the working world.

Point 2 — Living in Love

◆ On Verses 5–6

You might think, "I already know this." But what matters is not knowing it — it is living it.

This is the defining mark of a Christian. It is what is needed for a Christian to be a Christian, for a church to be a church. Love. This is something we never want to lose sight of.

"This is a football."

Are there those among us who feel that their faith has been stagnating lately?

There is a famous story about an American football coach who, in order to turn around a team that had fallen into a slump, did something remarkable. Standing before a group of experienced professional players, he said: "Let's go back to basics." Then he held up a football and said: "Everyone — this is a football." The point was: let's remember what we're here for.

We too need to remind ourselves, from time to time.

What is a Christian? A person who lives in love.

Let us remember this regularly. To love God, and to love people.

When we speak of living in love, I think there are four dimensions to it.

① Being loved by the Lord

It begins here — living in the love that the Lord has for us.

This is love: not that we loved God, but that he loved us and sent his Son as an atoning sacrifice for our sins. — 1 John 4:10

Even on a hard day, try praying: "Thank you for loving me today." "I am loved today." It gives you strength.

② Loving the Lord — in response to His love

Those who come to know deeply that they are loved by the Lord will grow to love the Lord in return.

Jesus said: "Whoever has been forgiven little loves little." Someone who doesn't recognize their own sin will find it difficult to love Jesus.

But the person who knows their own sinfulness — their weakness, their pride — and knows that Jesus, knowing all of it, still forgave them and loved them: that person will love Jesus deeply.

Your love for God will show in the way you live. Are you treating Him as someone precious? Do you have an intimate relationship with Him?

Loved by the Lord, loving the Lord — this vertical relationship. But it doesn't end there. This love overflows from us and spreads outward.

③ Loving people in the Lord

Those who know they are loved by God find that the love they have received begins to overflow.

And intention matters too — set your default to "love."

Love is like a muscle. The more you use it, the stronger it becomes.

That difficult person in your life? God is using them to train you.

If your spouse is difficult — think of them as your personal trainer.

Love is like a muscle.

And love is also like a candle. When you light another candle from yours, your own flame doesn't get smaller. The room simply becomes brighter.

Let us live a life of loving people. And if we do — at the end of it all —

④ Being loved by people in the Lord

Those who love are loved. There is what is called the law of reciprocity — human emotions tend to return like a mirror.

Let us walk a life of loving and being loved.

I believe church life is meant to be a place where we experience exactly this. People who have received love are transformed into people who give love. "That person remembered my name — I'm going to remember theirs." "They were praying for me — I'm going to pray for someone too." "That person encouraged me — I want to become someone who encourages others."

In that sense, the passing on of faith happens within the church as well. Just as culture forms within families, culture forms within churches.

What kind of church do you hope this will become in the years ahead?

A church overflowing with love is made possible by each and every person overflowing with love.

A good church is made possible by each and every good Christian.

So let us live in love.

2 John 4–6

---

中文

※ 本翻譯筆記僅供當天聚會大綱（參考）之用。敬拜（信息）的時間，是我們彼此之間、以及與神之間「活潑對話」的場所。因此，當天的內容可能會因您們的回應或聖靈的引導而有所調整。我們珍視這樣的動態，敬請將此視為一個參考指引。

「愛與信仰的傳承」

約翰二書 4–6

我看見你的兒女有照著我們從父所受的命令，在真理中生活的，就大大歡喜。 ——約翰二書 4

女士啊，現在我求你，不是像寫一條新命令，乃是我們從起初所有的，就是彼此相愛。 ——約翰二書 5

我們照著父的命令行，這就是愛；你們從起初所聽見的，要在愛中行走，這就是命令。 ——約翰二書 6

核心信息——愛與信仰的傳承

引言

前幾天，次子舉行運動會，但他說不需要我去看。我問他理由，他說：「跑步那部分你可以來看，但舞蹈就不用來了。那種東西只是大人叫我們做而已，不是我自己想跳的。感覺在做一些不像自己的事。」

聽完我覺得，嗯，確實有道理，正在點頭欣賞的時候，旁邊的妻子說：「他跟你一模一樣。」

不過話說回來，他在Tree House跳舞的時候倒是心情大好，十分可愛。

我們從父母身上繼承了許多東西——包括好的和不好的。不只是親子之間，每個人在自己所處的地方，都以某種方式影響著周圍的人。

我再次思考：我希望被什麼所記念？如果有什麼能留在人們心中，我想留下什麼？

第一點——信仰的傳承

◆ 第4節解說

約翰說「我大大歡喜」。不只是你自己得救了，更是你的孩子們也在真理中行走——那種喜悅，彷彿是喜不自勝的感覺。

反過來說，大家最害怕的事是什麼？對我來說，最害怕的事，就是孩子們不得救。在永恆的天堂裡，他們卻不在那裡——這念頭實在太令人心痛了。

即使是牧師家庭，也有許多孩子漸漸離開了信仰。你為了人們的得救四處奔走、獻上自己的人生、週末也沒能好好陪伴孩子，回頭一看，卻發現孩子們已經遠離信仰——這是多麼令人心碎的事。請為牧師家庭禱告。

我最深切的願望，就是孩子們的得救。想必許多人也有同感吧。

也有一些家庭會說：「我們已經盡力了，但他們還是離開了。」在日本傳承信仰，確實是一件艱難的事。好不容易撒下的種子，也可能被荊棘所堵塞。

儘管如此，環顧四周，我覺得抱持著「總會有辦法的」這種想法的人實在太多了。

想想夏令營的事吧。

「神會處理的」並不意味著我們可以放棄自己應當做的事。我們因為信，所以行動。

身為父母，有一些是最基本必須做的事。

◆ 三件必要的事

① 禱告

每天為他們的得救禱告。

與此同時，與孩子一起禱告也非常重要。你有和孩子一起禱告嗎？不只是飯前禱告。我們家每天晚上都全家一起禱告。

在禱告中，父母的信仰傳遞給孩子的例子有許多。

前幾天我到靜岡出差兩晚，聽說六歲的三男為我禱告了。某位高中生的禱告也讓我深受感動，聽說他們家常常全家一起禱告。在一起禱告的過程中，有許多東西得以傳遞。

② 傳遞

禱告並且行動固然重要，但你有用言語傳達你所信的事嗎？「說過一次了」是不夠的。你自己也不是聽了五到十分鐘的說明就相信了耶穌吧。需要一次又一次地傳遞。

即使是基督徒家庭，孩子看似懂了、其實不懂的事往往很多。

我的孩子從出生就開始來教會，但前不久他問了我這樣一個問題：「洗禮就是證明你成為基督徒的儀式對吧？那如果沒有受洗，是不是就沒有得救？我沒有受洗，是不是就不能上天堂？」我於是向他解釋救恩唯獨藉著信心，以及十字架的意義。那一刻我反省了——原來我沒有好好傳達這些事。最近，我開始在禱告中一點一點地向他解釋神的愛。

沒有聽見，就不能信。

「我是這樣相信的。」

③ 活出來

同樣重要的是，父母自己要作為基督徒、作為敬拜者而活。不只是知道福音，而是活在福音中。

孩子會像父母。請想像你希望孩子過的生活——然後首先自己那樣活。

年老時仍然展現出的生命姿態。面對困難、疾病、衰老時的樣子。

也有許多事，是孩子踏入社會後才會明白的。

第二點——活在愛中

◆ 第5–6節解說

你可能心想「這我知道」。但重要的不是「知道」，而是「那樣活著」。

這是基督徒的特徵，是標記。是基督徒之所以為基督徒、教會之所以為教會所不可或缺的——愛。這是我們永遠不想忘記的事。

「這是一顆橄欖球。」

現在有沒有人覺得自己的信仰有些停滯不前？

從前，美式足球有位著名的教練，為了重振陷入低潮的球隊，做了一件有趣的事。他站在一群經驗豐富的職業球員面前，說：「讓我們從基礎開始。」然後他拿起一顆球，說：「大家，這就是美式足球用的球。」意思就是：讓我們再次記起最根本的東西。

我們也需要時不時地提醒自己。

基督徒是什麼樣的人？是活在愛中的人。

讓我們時常記起。愛神，愛人。

談到活在愛中，我認為有四個層面。

① 被主所愛

從這裡開始——活在主對我們的愛之中。

不是我們愛神，而是神愛我們，差遣祂的兒子，為我們的罪作了挽回祭。愛在此就顯明了。 ——約翰一書 4:10

即使是艱難的一天，也試著禱告：「感謝祢今天也愛我。」「今天我也是被愛的。」這會給你力量。

② 愛主——作為對祂愛的回應

深深知道自己被主所愛的人，會開始愛主。

耶穌說：「赦免少的，他所愛的就少。」不認識自己罪性的人，很難去愛耶穌。

但是，認識自己罪深的人——認識自己的軟弱、驕傲，知道耶穌在了解這一切之後仍然赦免、愛了自己——這樣的人，會深深地愛上耶穌。

對神的愛會表現在你的生活方式上。你珍視這一位嗎？你與祂有親密的關係嗎？

被主所愛，愛主——這是縱向的關係。但這還不是終點。這份愛從我們身上溢出，也向橫向蔓延。

③ 在主裡愛人

知道自己被神所愛的人，所領受的愛會開始溢出來。

決心也很重要——把你的初始設定調成「愛人」。

愛像肌肉一樣，越使用就越強壯。

你周圍那個難相處的人？神正在藉著他磨練你。

說配偶難相處的人——他/她就是你的私人教練。

愛像肌肉一樣。

愛也像蠟燭。用自己的火點燃其他的蠟燭，自己的火焰不會減少，反而周圍變得更亮。

讓我們過一個愛人的生活。如果你這樣活著，最終……

④ 在主裡被人所愛

愛人的人，就是被人愛的人。有一個叫做「互惠原則」的東西。人的感情基本上像鏡子一樣回應。

讓我們走一條愛與被愛的人生道路。

我相信教會生活就是體驗這件事的地方。領受了愛的人，會被改變成給予愛的人。「那個人記得我的名字——我也要記住別人的名字。」「他在為我禱告——我也要為某人禱告。」「那個人鼓勵了我——我也要成為鼓勵別人的人。」

從這個意義上說，信仰的傳承也在教會中發生。就像家庭中形成文化一樣，教會中也形成文化。

你希望這間教會將來成為什麼樣的教會？

充滿愛的教會，是由每一個充滿愛的人所成就的。

好的教會，是由每一個好的基督徒所成就的。

所以，讓我們活在愛中。

約翰二書 4–6

---

Tagalog

※ Ang pagsasaling ito ay ibinibigay bilang isang balangkas (gabay) para sa araw ng serbisyo. Ang oras ng pagsamba (mensahe) ay isang lugar ng "buhay na pakikipag-usap" — sa isa't isa at sa Diyos. Kaya naman, ang nilalaman ay maaaring magbago nang may kakayahang umangkop batay sa inyong mga tugon at sa gabay ng Espiritu Santo. Pinahahalagahan namin ang dinamikong iyon, kaya pakitanggap lamang ito bilang isang sanggunian.

"Pagmamahal at Pagpapasa ng Pananampalataya"

2 Juan 4–6

Labis akong nagalak nang matagpuan ko ang ilan sa iyong mga anak na lumalakad sa katotohanan, ayon sa utos na ating tinanggap mula sa Ama. — 2 Juan 4

At ngayon, minamahal kong babae, nakikiusap ako sa iyo — hindi bilang isang bagong utos na isinusulat ko sa iyo, kundi ang utos na mayroon tayo mula pa sa simula — na tayo'y magmahalan. — 2 Juan 5

At ito ang pagmamahal: na tayo'y lumakad ayon sa kaniyang mga utos. Ito ang utos, tulad ng inyong narinig mula pa sa simula, na kayo'y lumakad sa pagmamahal. — 2 Juan 6

Pangunahing Kaisipan — Pagmamahal at Pagpapasa ng Pananampalataya

Panimula

Kamakailan, nagkaroon ng sports day ang aking pangalawang anak — at sinabi niya sa akin na hindi na ako kailangang pumunta. Tinanong ko siya kung bakit, at sinabi niya: "Pwede kang pumunta para sa takbuhan, pero huwag na sa sayaw. Ginagawa lang namin iyon dahil pinapagawa kami ng mga matatanda. Hindi ko gustong sumayaw — pakiramdam ko ay pinapagsasayaw nila ako ng isang bagay na hindi tunay na ako."

Naisip ko, tama rin siya, at parang may punto siya — nang biglang sinabi ng aking asawa mula sa tabi ko: "Kamukha mo siya."

Kahit ganoon, masaya naman siyang sumasayaw sa Tree House, kaya nakakaaliw naman siya.

Marami tayong namamana mula sa ating mga magulang — ang mabuti at ang hindi mabuti. At hindi lamang sa pagitan ng magulang at anak. Bawat isa sa atin, sa sarili niyang lugar, ay nakakaapekto sa mga nakapaligid sa kanya.

Nag-iisip ulit ako: Ano ang gusto kong matandaan sa akin? Kung may maitatago sa puso ng mga tao, ano ang gusto kong maiwan?

Punto 1 — Pagpapasa ng Pananampalataya

◆ Paliwanag sa Talata 4

Sinabi ni Juan: "Labis akong nagalak." Hindi lamang na ikaw mismo ay naligtas — kundi pati na rin ang iyong mga anak ay lumalakad sa katotohanan. Mararamdaman mo kung gaano kagalak-galaw na pakiramdam iyon.

Sa kabilang banda — ano ang pinaka-kinatatakutan ninyo? Para sa akin, ang pinaka-kinatatakutan ko ay ang hindi maligtas ng aking mga anak. Ang pag-iisip na hindi sila nandoon sa walang hanggang langit ay napakasakit na talagang mahirap tanggapin.

Kahit sa mga pamilya ng pastor, maraming anak ang lumayo sa pananampalataya. Nagtatakbuhan ka para sa kaligtasan ng mga tao — inialay mo ang iyong buhay, hindi gaanong nakalaro sa iyong mga anak tuwing katapusan ng linggo — at pagkatapos lumingon ka, at natuklasan mong lumayo na pala ang iyong mga anak sa pananampalataya. Napakalungkot noon. Mangyaring manalangin para sa mga pamilya ng mga pastor.

Ang pinaka-gustong mangyari ko ay ang kaligtasan ng aking mga anak. Tiyak na marami sa inyo ang nakakaramdam ng ganoon din.

May mga pamilyang makapagsasabi: "Ginawa na namin ang lahat ng kaya namin — ngunit lumayo pa rin sila." Ang pagpapasa ng pananampalataya sa Japan ay talagang mahirap. Ang mga binhing maingat na inihasik ay maaaring masakal ng mga tinik.

At gayon pa man, sa pagtingin ko sa paligid, tila masyadong maraming tao ang nag-aakalang "maayos na rin lahat sa bandang huli."

Isipin ang summer camp.

Ang "Hahayaan ko na ang Diyos na bahala doon" ay hindi nangangahulugang malaya tayong talikuran ang ating mga responsibilidad. Naniniwala tayo — kaya naman kumikilos tayo.

Bilang mga magulang, may mga bagay na simpleng minimum na dapat nating gawin.

◆ Tatlong Bagay na Kailangan

① Manalangin

Manalangin araw-araw para sa kanilang kaligtasan.

At ang manalangin nang magkasama sa kanila — napakahalaga nito. Nananalangin ka ba kasama ang iyong mga anak? Hindi lamang bago kumain. Sa aming tahanan, nagdarasal kami bilang pamilya tuwing katapusan ng araw.

Maraming bagay ang nailalipat mula sa magulang patungo sa anak sa pamamagitan ng panalangin.

Kamakailan ay lumabas ako sa Shizuoka nang dalawang gabi para sa trabaho, at nabalitaan ko na ang aking anim na taong gulang na ikatlong anak ay nanalangin para sa akin habang wala ako. Lubos din akong natinag ng panalangin ng isang mataas na paaralang estudyante — ang pagpapatunay ay ang kanilang pamilya ay regular na nagdarasal nang magkakasama. Napakaraming bagay ang nailalipat sa pamamagitan ng panalangin nang magkasama.

② Magsalita

Ang manalangin at kumilos ay parehong mahalaga. Ngunit isinasalita mo ba ang iyong pinaniniwalaan? Hindi sapat ang sabihin ito nang isang beses lamang. Ikaw mismo ay hindi naniwala kay Jesus pagkatapos ng limang o sampung minutong paliwanag. Kailangang sabihin ito nang paulit-ulit.

Kahit sa mga pamilyang Kristiyano, madalas ay mas marami ang hindi naiintindihan ng mga anak kaysa sa ating inaakala.

Ang aking sariling anak ay pumupunta sa simbahan mula pa nang ipanganak — at kamakailan ay tinanong niya ako: "Ang binyag ay parang patunay na naging Kristiyano ka, tama ba? Kaya kung hindi ka pa nabinyagan, hindi ka pa naligtas? Hindi pa ako nabinyagan — hindi ba ako makakapunta sa langit?" Nagpaliwanag ako sa kanya na ang kaligtasan ay sa pamamagitan ng pananampalataya lamang, at ipinaliwanag ko ang kahulugan ng krus. Naisip ko: kailangan ko talgang tiyakin na naipaparating ko ang mga bagay na ito. Mula noon, sinisimulang isama ko sa aming panalangin ang maliit na paliwanag tungkol sa pag-ibig ng Diyos, unti-unti.

Kung walang naririnig, walang mapaniniwalaang.

"Ito ang aking pinaniniwalaan."

③ Isabuhay

Mahalaga rin na ang mga magulang mismo ay mamuhay bilang mga Kristiyano — bilang mga mananamba. Hindi lamang ang pagkaalam ng ebanghelyo, kundi ang pamumuhay sa ebanghelyo.

Ang mga anak ay nagiging katulad ng kanilang mga magulang. Isipin ang buhay na sana ay mabuhay ng iyong mga anak — at pagkatapos ay ikaw muna ang mamuhay nang ganoon.

Ang patotoo ng isang buhay na namuhay nang tapat kahit sa katandaan na. Ang paraan ng pagharap sa kahirapan, karamdaman, at pagtanda.

May mga bagay din na naiintindihan ng mga anak lamang kapag pumasok na sila sa mundo ng trabaho.

Punto 2 — Namumuhay sa Pagmamahal

◆ Paliwanag sa Mga Talata 5–6

Maaaring mag-isip ka: "Alam ko na iyan." Ngunit ang mahalaga ay hindi ang alam mo ito — kundi nabubuhay ka nito.

Ito ang katangian ng isang Kristiyano. Ang palatandaan. Ang kinakailangan para maging Kristiyano ang isang Kristiyano, at para maging simbahan ang isang simbahan. Pagmamahal. Ito ang hindi natin gustong kalimutan.

"Ito ay isang football."

May mga taong nakakaramdam na ang kanilang pananampalataya ay medyo nagiging pabagal-bagal?

Noon, may isang sikat na American football coach na, upang muling buuin ang isang koponan na nahulog sa isang slump, ay gumawa ng isang kapansin-pansing bagay. Nakatayo sa harap ng isang grupo ng mga bihasang propesyonal na manlalaro, sinabi niya: "Bumalik tayo sa mga pangunahing bagay." Pagkatapos, itinataas niya ang isang bola at sinabi: "Lahat — ito ay isang football." Ang punto: tandaan natin kung bakit tayo nandito.

Kailangan din nating paalalahanin ang ating sarili, paminsan-minsan.

Ano ang isang Kristiyano? Isang taong namumuhay sa pagmamahal.

Alalahanin natin ito paminsan-minsan. Mahalin ang Diyos, at mahalin ang mga tao.

Kapag pinag-uusapan ang pamumuhay sa pagmamahal, sa palagay ko ay may apat na dimensyon ito.

① Iniibigin ng Panginoon

Nagsisimula rito — namumuhay sa pagmamahal na mayroon ang Panginoon para sa atin.

Dito nahahayag ang pagmamahal, hindi sa tayo ang umibig sa Diyos, kundi siya ang umibig sa atin at nagsugo ng kaniyang Anak na maging pangpalubag-loob para sa ating mga kasalanan. — 1 Juan 4:10

Kahit sa isang mahirap na araw, subukang manalangin: "Salamat sa pagmamahal Mo sa akin ngayon." "Iniibig ako ngayon." Bibigyan ka nito ng lakas.

② Iniibig ang Panginoon — bilang tugon sa Kaniyang pagmamahal

Ang mga taong lubos na nakaalam na sila ay iniibig ng Panginoon ay magsisimulang iibig sa Panginoon.

Sinabi ni Jesus: "Ang pinagpatawad ng kaunti ay kakaunti ring pagmamahal ang ipinakita." Ang isang taong hindi nakakilala ng kanyang sariling kasalanan ay mahirap mahalin si Jesus.

Ngunit ang taong nakaalam ng kanyang kasalanang-loob — ng kanyang kahinaan, ng kanyang pagmamataas — at nakaalam na si Jesus, nang malaman ang lahat ng iyon, ay patawad pa rin sa kanya at inibig siya: ang taong iyon ay lubos na magmamahal kay Jesus.

Ang iyong pagmamahal sa Diyos ay makikita sa paraan ng iyong pamumuhay. Minamahalaga mo ba siya? Mayroon ka bang malapit na relasyon sa Kanya?

Iniibig ng Panginoon, iniibig ang Panginoon — ang patayong relasyong ito. Ngunit hindi doon nagtatapos. Ang pagmamahal na ito ay umaapaw mula sa atin at kumakalat pati sa mga paligid natin.

③ Pagmamahal sa mga tao sa Panginoon

Ang mga taong nakaalam na sila ay iniibig ng Diyos ay natutuklasan na ang pagmamahal na kanilang natanggap ay nagsisimulang umapaw.

At ang intensyon ay mahalaga rin — itakda ang iyong default sa "magmahal."

Ang pagmamahal ay katulad ng kalamnan. Habang ginagamit, lumalaki.

Ang mahirap na taong nasa paligid mo? Ginagamit siya ng Diyos para sanayin ka.

Kung ang iyong asawa ay mahirap pakitunguhan — siya ang iyong personal na trainer.

Ang pagmamahal ay katulad ng kalamnan.

At ang pagmamahal ay katulad din ng kandila. Kapag sinindihan mo ang ibang kandila mula sa iyo, ang iyong apoy ay hindi bumababa. Ang silid lamang ang nagiging mas maliwanag.

Mamuhay tayo sa isang buhay ng pagmamahal sa mga tao. At kung gagawin natin ito — sa huli —

④ Iniibig ng mga tao sa Panginoon

Ang mga nagmamahal ay iniibig. Mayroong tinatawag na batas ng reciprocity — ang damdamin ng tao ay karaniwang bumabalik tulad ng salamin.

Mamuhay tayo sa isang buhay ng pagmamahal at pagtanggap ng pagmamahal.

Naniniwala akong ang buhay sa simbahan ay isang lugar kung saan mararanasan natin ito nang eksakto. Ang mga taong nakatanggap ng pagmamahal ay binabago sa mga taong nagbibigay ng pagmamahal. "Naalala ng taong iyon ang aking pangalan — aalalahanin ko rin ang sa kanila." "Nananalangin siya para sa akin — manalangin din ako para sa iba." "Hinikayat niya ako — nais ko ring maging isang taong naghihikayat sa iba."

Sa ganitong diwa, ang pagpapasa ng pananampalataya ay nangyayari rin sa loob ng simbahan. Tulad ng kultura na nabubuo sa loob ng pamilya, nabubuo rin ang kultura sa loob ng simbahan.

Anong uri ng simbahan ang sana ay maging simbahan na ito sa mga darating na taon?

Ang isang simbahang puno ng pagmamahal ay nagiging posible sa bawat isa at isa sa atin na puno ng pagmamahal.

Ang isang mabuting simbahan ay nagiging posible sa bawat isa at isang mabuting Kristiyano.

Kaya naman, mamuhay tayo sa pagmamahal.

2 Juan 4–6

---

Português

※ Esta nota de tradução é fornecida como um esboço (guia) para o dia do culto. O tempo de adoração (mensagem) é um espaço de "diálogo vivo" — entre nós e com Deus. Por isso, o conteúdo pode mudar de forma flexível de acordo com as suas reações e com a direção do Espírito Santo. Valorizamos essa dinâmica, por isso receba isto simplesmente como um ponto de referência.

"Amar e Transmitir a Fé"

2 João 4–6

Alegrei-me muito ao encontrar alguns dos teus filhos andando na verdade, segundo o mandamento que recebemos do Pai. — 2 João 4

E agora, senhora, peço-te — não como se te escrevesse um novo mandamento, mas aquele que temos desde o princípio — que nos amemos uns aos outros. — 2 João 5

E isto é o amor: que andemos segundo os seus mandamentos. Este é o mandamento, como ouvistes desde o princípio, para andardes nele. — 2 João 6

Ideia Central — Amar e Transmitir a Fé

Introdução

Outro dia, meu segundo filho teve o dia esportivo da escola — e me disse que não precisava ir. Perguntei-lhe por quê, e ele disse: "Você pode vir ver a corrida, mas a dança não precisa. Isso é só os adultos mandando a gente fazer o que eles decidiram. Eu não estou dançando porque quero — parece que estou sendo forçado a fazer algo que não sou eu de verdade."

Achei que fazia sentido, fiquei até impressionado — até que minha esposa disse do lado: "Ele é igualzinho a você."

Mesmo assim, ele dança de bom humor no Tree House, o que é bastante fofo.

Herdamos muita coisa dos nossos pais — o bom e o que não é tão bom. E não é só entre pais e filhos. Cada um de nós, no lugar onde está, está influenciando as pessoas ao redor de alguma forma.

Penso novamente: pelo que eu quero ser lembrado? Se algo de mim pudesse permanecer no coração das pessoas, o que eu gostaria de deixar?

Ponto 1 — A Transmissão da Fé

◆ Explicação do Versículo 4

João diz: "Alegrei-me muito." Não apenas que você foi salvo — mas que seus filhos estão andando na verdade. Dá para sentir a alegria transbordante que isso representa.

Por outro lado — qual é a coisa que vocês mais temem? Para mim, a coisa que mais temo é meus filhos não serem salvos. Pensar que eles não estariam lá comigo na eternidade é doloroso demais para suportar.

Mesmo em famílias de pastores, muitos filhos se afastam da fé. Você dedica sua vida para ver pessoas salvas — abre mão dos fins de semana, não consegue estar tão presente para seus filhos quanto gostaria — e então olha para trás um dia e descobre que seus filhos se afastaram da fé. É uma dor que vai fundo. Por favor, orem pelas famílias de pastores.

O que mais desejo é a salvação dos meus filhos. Imagino que muitos de vocês sintam o mesmo.

Há famílias que podem dizer honestamente: "Fizemos tudo o que podíamos — e mesmo assim eles se afastaram." Transmitir a fé no Japão é genuinamente difícil. As sementes semeadas com tanto cuidado podem ser sufocadas pelos espinhos.

E ainda assim, olhando ao redor, parece que há gente demais operando com a suposição de que "de algum jeito vai dar certo."

Pense no acampamento de verão.

"Deus vai cuidar disso" não significa que somos livres para abandonar o que nós mesmos devemos fazer. Cremos — e por isso agimos.

Há certas coisas que são simplesmente o mínimo necessário de nós como pais.

◆ Três Coisas Que São Necessárias

① Orar

Ore diariamente pela salvação deles.

E orar junto com eles — isso é vital. Você ora com seus filhos? Não apenas antes das refeições. Em nossa casa, oramos juntos como família ao final de cada dia.

Há muito que é transmitido de pai para filho através da oração.

Recentemente fui a Shizuoka em uma viagem de trabalho de duas noites, e me disseram que meu filho mais novo, de seis anos, orou por mim enquanto eu estava fora. Também me emocionei profundamente com a oração de um certo estudante do ensino médio — ao que parece, a família deles ora junta regularmente. Há muito que é transmitido através de orar juntos.

② Falar

Orar e agir — ambos importam. Mas você está colocando em palavras o que acredita? Dizer uma vez não é suficiente. Você mesmo não veio a crer em Jesus depois de uma explicação de cinco ou dez minutos. Precisa ser dito repetidas vezes.

Mesmo em famílias cristãs, muitas vezes há mais que os filhos não entendem do que imaginamos.

Meu próprio filho frequenta a igreja desde que nasceu — e não faz muito tempo, ele me perguntou: "O batismo é como uma prova de que você é cristão, né? Então se não foi batizado, não foi salvo? Eu não fui batizado — será que não posso ir para o céu?" Isso me levou a explicar que a salvação é somente pela fé, e a falar sobre o significado da cruz. Pensei comigo mesmo: preciso garantir que estou realmente comunicando essas coisas. Desde então, tenho deliberadamente incluído em nossos momentos de oração pequenas explicações sobre o amor de Deus, aos poucos.

Sem ouvir, não há como crer.

"É isso que eu creio."

③ Viver

Também é vital que os próprios pais vivam como cristãos — como adoradores. Não apenas conhecer o evangelho, mas viver o evangelho.

Os filhos se tornam parecidos com os pais. Imagine a vida que você espera que seus filhos vivam — e então viva assim você mesmo, primeiro.

O testemunho de uma vida bem vivida até a velhice. A maneira como você enfrenta dificuldades, doenças e o envelhecimento.

Há também coisas que os filhos adultos só compreendem quando entram no mundo do trabalho.

Ponto 2 — Vivendo no Amor

◆ Explicação dos Versículos 5–6

Você pode pensar: "Eu já sei disso." Mas o que importa não é saber — é viver dessa forma.

Esta é a marca característica de um cristão. O sinal. O que é necessário para que um cristão seja cristão, para que uma igreja seja uma igreja. Amor. Isso é algo que nunca queremos perder de vista.

"Isto é uma bola de futebol americano."

Há pessoas aqui que sentem que sua fé tem estado um pouco estagnada ultimamente?

Há uma história famosa sobre um técnico de futebol americano que, para reerguer um time que havia entrado em crise, fez algo notável. De pé diante de um grupo de jogadores profissionais experientes, ele disse: "Vamos voltar ao básico." Então ergueu uma bola e disse: "Pessoal — isso é uma bola de futebol americano." O ponto era: vamos lembrar por que estamos aqui.

Nós também precisamos nos lembrar, de vez em quando.

O que é um cristão? Uma pessoa que vive no amor.

Lembremos isso regularmente. Amar a Deus e amar as pessoas.

Quando falamos de viver no amor, penso que há quatro dimensões nisso.

① Sendo amado pelo Senhor

Começa aqui — vivendo no amor que o Senhor tem por nós.

Nisto está o amor: não que nós tenhamos amado a Deus, mas que ele nos amou e enviou o seu Filho como propiciação pelos nossos pecados. — 1 João 4:10

Mesmo em um dia difícil, tente orar: "Obrigado por me amar hoje." "Sou amado hoje." Isso te dá forças.

② Amando o Senhor — em resposta ao Seu amor

Aqueles que chegam a conhecer profundamente que são amados pelo Senhor passarão a amar o Senhor em retorno.

Jesus disse: "Aquele a quem pouco é perdoado, pouco ama." Alguém que não reconhece o próprio pecado vai achar difícil amar Jesus.

Mas a pessoa que conhece sua própria pecaminosidade — sua fraqueza, seu orgulho — e sabe que Jesus, conhecendo tudo isso, ainda assim a perdoou e a amou: essa pessoa amará Jesus profundamente.

Seu amor por Deus se manifestará na maneira como você vive. Você O trata como alguém precioso? Você tem um relacionamento íntimo com Ele?

Amado pelo Senhor, amando o Senhor — esse relacionamento vertical. Mas não termina aí. Esse amor transborda de nós e se espalha também horizontalmente.

③ Amando as pessoas no Senhor

Aqueles que sabem que são amados por Deus descobrem que o amor que receberam começa a transbordar.

E a intenção também importa — coloque seu padrão em "amar."

O amor é como um músculo. Quanto mais você usa, mais forte ele fica.

Aquela pessoa difícil na sua vida? Deus a está usando para te treinar.

Se o seu cônjuge é difícil — pense nele/nela como seu personal trainer.

O amor é como um músculo.

E o amor também é como uma vela. Quando você acende outra vela com a sua, a sua chama não diminui. O ambiente simplesmente fica mais iluminado.

Vivamos uma vida de amar as pessoas. E se vivermos assim — no final de tudo —

④ Sendo amado pelas pessoas no Senhor

Quem ama é amado. Existe o que se chama de lei da reciprocidade — as emoções humanas tendem a retornar como um espelho.

Caminhemos uma vida de amar e ser amado.

Creio que a vida na igreja é um lugar onde podemos experienciar exatamente isso. Pessoas que receberam amor são transformadas em pessoas que dão amor. "Aquela pessoa lembrou meu nome — vou lembrar o dela também." "Ela estava orando por mim — vou orar por alguém também." "Aquela pessoa me encorajou — quero me tornar alguém que encoraja os outros."

Nesse sentido, a transmissão da fé também acontece dentro da igreja. Assim como uma cultura se forma dentro das famílias, uma cultura se forma dentro das igrejas.

Que tipo de igreja você espera que esta seja nos próximos anos?

Uma igreja transbordante de amor é possível graças a cada pessoa que transborda de amor.

Uma boa igreja é possível graças a cada bom cristão.

Portanto, vivamos no amor.

2 João 4–6

---

茨城県つくば市にあるキリスト教会、つくばライフチャーチ（Tsukuba Life Church）の公式ブログです。

私たちは福音派のプロテスタント教会で、聖書のメッセージ、礼拝、イベント情報などを発信しています。どなたでも歓迎します。

This is the official blog of Tsukuba Life Church, an Evangelical Protestant Christian church located in Tsukuba City, Ibaraki, Japan.

We share Bible messages, worship information, and community events. Everyone is welcome.

這裡是位於日本茨城縣筑波市的 筑波生命教會（Tsukuba Life Church） 官方部落格。

我們是一間福音派基督新教教會，分享聖經信息、禮拜聚會及各類活動資訊，歡迎任何人參加。 这里是位于日本茨城县筑波市的 筑波生命教会（Tsukuba Life Church） 官方博客。

我们是一间福音派基督新教教会，分享圣经信息、礼拜聚会及各类活动资讯，欢迎任何人参加。