Sermon Note 2025/12/06,07

• English

• 中文

• Tagalog

English

The One Who Was Called "The Carpenter's Son"

Matthew 13:53-58

I. Review of Last Week: Armor and the White Robe

Good morning, everyone.

I am privileged to deliver the message for two consecutive weeks. I feel led to speak on the same theme across both sessions.

The theme is: "The One Who Came Down by Stripping Away His Titles." This week's title is "The One Who Was Called 'The Carpenter's Son'."

I'd like to briefly review last week's message.

We looked at Genesis Chapter 3 and Revelation.

We fundamentally do not engage with others as our bare, exposed selves.

The only ones allowed to be literally naked and express their raw needs are babies and small children.

They absolutely require this to survive, and those around them respond with love. Eventually, they learn to eat for themselves and go to the bathroom on their own.

We then teach them the importance of taking turns, being patient, and not running around naked.

As we grow, we learn how much distance to keep between "ourselves" and "others."

To navigate society, to smooth out relationships, and to validate ourselves, we put on what can be called "armor."

This is part of what it means to become an adult.

When did this start?

It began after Adam and Eve ate the fruit from the Tree of the Knowledge of Good and Evil.

Before that, they were authentic with one another, felt no shame, and respected each other. Suddenly, they felt that their exposed selves were wrong!

So, they sewed fig leaves together to cover their loins. This was the first instance of putting on "self-made armor" to protect themselves.

The result of sin entering the world was the need for distance between one another.

The natural "relationship of unconditional trust" was broken, and fear—the fear of "not wanting to be hurt" and "not wanting to be seen"—entered.

In response to these two, God made them "garments of skin" and clothed them.

The crucial point here is that God did not say, "You don't need armor."

He acknowledged that armor was needed. This is because sin had entered this world.

Because sin entered, we now require appropriate distance between each other and between us and God.

That is the armor. The armor Adam and Eve quickly stitched together was woven from fear and suspicion, meant to prevent them from being hurt by others.

However, the garments of skin given by God, while serving as a distance, were also a covering given with love and mercy from God's side. It also subtly prefigured the salvation and forgiveness that would eventually be given through sacrifice.

II. The Security and Peril of Labels and Titles

No matter how much the times change, we will always need this armor in various forms.

However, if we do not receive the true love of Jesus but wear only other armor—and are not even aware of it—no matter how glittering or enviable that armor may be, from God's perspective, it is no different from Adam and Eve hiding in their nakedness.

Jesus invites us to "buy white clothes from Me." This is because Jesus Himself set aside His nature as God, took off the glorious armor of God, and came into our world as a baby. Through the blood Jesus shed on the cross, this white robe is given to us.

The white robe is a promise:

"You no longer need distance in your relationship with God."

It is also a promise that: "The Holy Spirit resides within your heart."

Yet, in our daily lives,

we cannot avoid wearing armor, seeking titles,

and putting labels on ourselves and others.

In fact, we feel safer having these things.

I believe there is an aspect where labeling makes life easier for us.

For example, among the current young generation, personality tests, especially MBTI (personality type indicator), are popular.

It divides personal characteristics into 16 types and tells you, "You have this tendency," and "This kind of job suits you."

I have used it, and it's fun to talk about it with friends.

This kind of labeling makes communication with others easier. It is convenient for quickly understanding each other.

When working in a team, it becomes easier to visualize: "This person is good at this, and not so good at that."

The confusion of "Why doesn't this person think like me?" becomes easier to explain: "Ah, this person is that type, so they think this way."

Towards ourselves, we can convince ourselves: "I'm this type, so this is how I am."

If we look at something more classical, there is "blood type fortune-telling."

This may resonate more with some of you.

That is: "Type O is easygoing," "Type A is meticulous," "Type B is independent," "Type AB is genius."

We may not have much resistance to categorizing ourselves, labeling, and grouping people. On the contrary, many people enjoy getting to know themselves this way.

However, this labeling can also become a force that narrows our actions.

For example, the idea that "an individual's personality and behavior have a certain tendency based on their blood type."

This is a standard topic of small talk in Japan, but it seems that only in Japan does it create such excitement. (Laughter)

It is mostly ignored overseas.

There are studies that show how much this "labeling" can influence our behavior.

This is the research on so-called "Type B discrimination."

One survey reported that in Japan, people with Type B blood tend to have a higher unemployment rate and a slightly lower marriage rate compared to other blood types.

The figures for Type A, O, and AB are all quite similar, but Type B alone is slightly—though not negligibly—lower.

However, when the same survey is conducted in countries that pay little attention to blood type, such as the United States, such differences are almost non-existent.

So, what is the difference?

Researchers hypothesize this:

One is labeled by others: "You are a Type B person, so you are like this."

And the person themselves labels themselves: "I am Type B, so this is how I am. This is fine."

This continues from childhood and accumulates.

This accumulation might, unknowingly, inhibit behavior or influence life choices—

That is the hypothesis being discussed.

I find this hypothesis very compelling. What do you think?

It connects with my own feeling from last week: When I had the title "I am a pastor," I behaved in a way that seemed appropriate for it. When that title faded, I did not engage in such actions as much.

Personality type diagnoses, blood types, and the images derived from professional titles—despite the differences in their underlying scientific basis—are all convenient.

They provide a reasonably good answer to the enormous question of "Why am I like this?" and the confusion of "Why is that person like that?"

We know that there is something much deeper than what these type diagnoses can explain, but because we can grasp it within a comprehensible range, it is convenient.

However, by thinking we know, we can actually miss an important truth.

There are times when we become unable to receive the grace God sends because of that very label.

That is what I want to share with you today.

III. Jesus Labeled as "The Carpenter's Son"

"This person is like this, so their story is not worth listening to."

This was the attitude of the people of Nazareth toward Jesus in the Gospel of Matthew that we read today.

They did not truly seek to know Him; they tried to confine Him to the bounds of their knowledge.

Jesus returned to His hometown, Nazareth.

He was already a man of the hour in the surrounding regions.

Crowds listened to His teaching; the sick, the demon-possessed, and various people came to Jesus. He even had disciples following Him.

Then Jesus returned to Nazareth.

When the Sabbath came, and He began to teach in the synagogue as usual,

the people there were astonished.

"Where did this man get this wisdom and these miraculous powers?"

Up to this point, it is genuine surprise, isn't it?

It's the astonishment of, "Wait? That Jesus is talking like this? With this kind of power?"

But immediately after, the atmosphere completely changes.

"Isn't this the carpenter's son?

Isn't His mother named Mary?

And aren't His brothers James, Joseph, Simon, and Judas?

And aren't all His sisters living right here among us?"

In other words, it was this:

"That Jesus? I know Him, I know Him.

He's the son of the carpenter over there.

He's Aunt Mary's kid, isn't he?

His siblings are all residents of this very village, just like us."

They viewed Jesus as "the carpenter's son, Mary's son," confined within the scope of their knowing.

In a way, that was a fact.

Jesus did grow up in the house of Joseph the carpenter.

To the people around Him, He was "the carpenter's son."

But when we judge someone solely by that label,

we can miss the grace from God that resides within that person.

The people of Nazareth looked not at "what Jesus was saying,"

but only at the label of "who this person is."

"The carpenter's son has no right to talk like that."

"The Kingdom of God? Salvation? Such grand things.

That boy is not qualified to speak of such things."

Thus,

they judged Jesus' words to be "not worth listening to."

The Bible says, "And they took offense at Him."

It is also written that, "He did not do many miracles there because of their lack of faith."

Their "label" closed off God's grace.

In this way, pushing everything around us into the confines of our own understanding can sometimes cause us to miss God's grace.

IV. The Lord Who Peels Off Our Labels by the Charcoal Fire, and Us

Peter was a man who constantly put labels on Jesus, on the other disciples, and on himself.

Peter understood Jesus as the Son of God, a political leader who would liberate them from the Roman Empire.

I believe the other disciples had a similar understanding.

If that was their understanding of and image of Jesus, then what was paramount for them as disciples was competence and loyalty.

Therefore, facing Jesus before the cross, he naturally said this:

"Even if all fall away on account of You, I never will."

"Even if I have to die with You,

I will never disown You."

The label he had placed on himself was: "The chief disciple," "The most loyal person to Jesus."

But we know.

On that night before the cross, Peter denied Jesus three times.

"I don't know that man."

"Don't say you are one of His followers."

He even spoke cursing words, denying his relationship with Jesus.

The labels placed on Peter at that time, I believe, were something like this:

• "Traitor who denied the Lord three times."

• "A weak person, only talk."

• "Someone no longer qualified to be called a disciple."

Peter himself

must have labeled himself that way,

and the other disciples might have seen him that way somewhere in their hearts.

However, in John Chapter 21,

there is a scene where the resurrected Jesus meets Peter.

The disciples had worked all night and caught nothing.

Near dawn, Jesus stood on the shore and showed them where to cast their net.

After catching a large number of fish,

when they came ashore, there were charcoal fire, fish, and bread prepared.

The Bible writes very calmly:

"Jesus said to them, 'Come and have breakfast.'"

It's so gentle, isn't it?

It's not, "Hey, Peter. You have something to say first, don't you?" (Laughter)

Instead of directly confronting Peter's "traitor" label,

He first let him sit by the charcoal fire,

and fed him a warm breakfast.

After that, Jesus asked Peter three times:

"Simon son of John, do you love me more than these?"

This part is also truly fascinating.

"Yes, Lord," Peter said, "You know that I love You."

"You won't betray me again, will you?" (It's like a knowing look, full of love.)

This exchange happened three times.

The three questions were a process of replacing the three denials, one by one, with love.

In this exchange, the labels stuck on Peter—

• "Traitor"

• "Failed disciple"

  —were gradually peeled off.

And Jesus

re-granted Peter a new title.

"Feed My lambs."

"Tend My sheep."

Peter did not end with the label "failure."

He was called out again by Jesus,

with a new name: "The person I want to entrust My sheep to."

That time sitting by the charcoal fire, eating breakfast with Jesus.

What kind of time was that for Peter?

I believe he truly touched the immense, deep, and wide love of God shown through Jesus.

It was a grace so vast and incomprehensible that Peter, who had labeled himself and others and constantly looked around to see who was the greatest, could not possibly label it.

When he encountered this grace, Peter's way of life was changed.

And our way of life is also truly changed when our own labels are broken, and we experience that God's love was much, much greater than we ever imagined.

In this past year, how have we evaluated the path we have walked?

What labels have we attached, and how have we understood those around us?

Let us put all of those down before God and spend this Advent season together, allowing ourselves to be touched by the warmth of Jesus' love.

Reflections / Decisions

---

中文

那位被稱為「木匠的兒子」的人

馬太福音 13:53-58

I. 上週回顧：盔甲與白衣

各位弟兄姊妹，早上好。

這次很高興能連續兩週為大家傳遞信息。既然有這樣的機會，我被引導連續兩次分享同一個主題。

主題是：「捨棄頭銜而來的那位」。本週的標題是「那位被稱為『木匠的兒子』的人」。

我想簡單回顧一下上週的信息。

我們翻開了創世記第三章和啟示錄。

我們基本上不會以赤裸的、毫無掩飾的自己去與他人互動。

唯一被允許字面上赤身露體、提出最直接要求的，是嬰兒或小小孩。

他們為了生存絕對需要這樣做，而周圍的人也會帶著愛回應他們的要求。漸漸地，他們學會自己吃飯，自己上廁所。

於是，我們開始教導他們遵守秩序的重要性、忍耐、以及不要赤裸地四處奔跑。

隨著成長，我們學會了在「自己」與「非自己」的他人之間，應當保持多遠的距離。

為了在社會中生存、為了讓人際關係順暢、也為了讓自己認同自己，我們可說是穿上了**「盔甲」**。

這也是成為成年人的一部分意義。

這是從什麼時候開始的呢？

這是從亞當和夏娃吃了分辨善惡樹的果子之後開始的。

在那之前，他們彼此之間是真實的，不覺得羞恥，並且能夠互相尊重。但突然間，他們開始覺得，這樣赤裸的自己「不行！」

於是，他們用無花果樹的葉子編織，遮蓋自己的腰部。這是他們第一次穿上**「自製的盔甲」**來保護自己。

罪進入世界，導致人與人之間需要保持距離。

過去理所當然的「真實信任關係」被破壞了，

「不願被傷害」、「不願被看見」的恐懼隨之而來。

面對這樣的兩個人，神為他們製作了**「皮衣」**給他們穿上。

這裡很重要的一點是，神並沒有說「你們不需要盔甲」。

祂承認了盔甲的必要性。那是因為罪已經進入了這個世界。

正因為罪的進入，我們在彼此之間，以及在與神之間，都需要有適當的距離。

這就是盔甲。亞當和夏娃倉促編織的，是出於恐懼和猜疑所編織的盔甲，為了避免被對方傷害。

然而，神所賜予的皮衣，雖然也是一種距離，但更是從神那一方帶著愛和憐憫所賜予的遮蓋。它也隱約預示了將透過犧牲所賜下的救贖和赦免。

II. 標籤和頭銜所帶來的安全感，以及它的危險性

無論時代如何變遷，我們總是以各種形式需要這些盔甲。

然而，如果我們沒有領受耶穌基督真正的愛，只是穿著其他的盔甲，甚至沒有察覺到這一點，那麼無論那盔甲多麼華麗、多麼令人羨慕，在神的眼中，這與當年亞當和夏娃赤身躲藏的情形沒有兩樣。

耶穌邀請我們說：「向我買白衣」。這是因為耶穌自己捨棄了神的樣式，脫下了「神」這個榮耀的盔甲，以一個嬰兒的身份來到我們的世界。藉著耶穌在十字架上所流的寶血，我們得到了這件白衣。

白衣是個應許：

「與神的關係，不再需要保持距離。」

這也是個應許：「聖靈住在你的心裡。」

然而，即使如此，在日常生活中，

我們還是無法避免穿上盔甲、尋求頭銜、

以及為自己和他人貼標籤。

相反地，有了這些東西，我們反而感到安心。

我想，貼標籤也有讓我們更容易生存的一面。

例如，在現今的年輕世代中，性格測試，特別是 MBTI（性格類型測試） 非常流行。

它將個人性格分為 16 種類型，告訴你「你有這樣的傾向」和「你適合做這樣的工作」。

我也曾使用過，和朋友們討論這些也很有趣。

這樣的標籤化使我們更容易與他人交流。它很方便，能讓我們快速了解對方。

在團隊合作時，也更容易形成一種概念：「這個人擅長這個，不擅長那個。」

對於「為什麼這個人不像我這樣思考」的困惑，也更容易解釋為：「啊，他是這種類型，所以他會這樣想。」

對於自己，也可以說服自己：「我是這種類型，所以我會這樣。」

如果說到更古典的例子，那就是「血型占卜」了。

也許更多人對這個更熟悉。

就是那個：「O 型人大方」、「A 型人細心」、「B 型人特立獨行」、「AB 型人是天才」。

我們對於將人分類、貼上頭銜和標籤，可能不太抗拒。相反地，喜歡通過這樣的方式了解自己的人，是否也很多呢？

然而，另一方面，這種標籤化也會成為限制我們行為的力量。

例如，這種「透過血型，個人的性格和行為會有一致傾向」的觀點。

在日本，這幾乎是鐵板一塊的閒聊話題，但事實上，這似乎只在日本流行。（笑）

在國外，幾乎沒有人會在意。

也有研究顯示，這種「標籤化」如何影響我們的行為。

這就是所謂的「B 型歧視」研究。

一項調查報告指出，在日本，B 型人比其他血型的人，失業率較高，結婚率也略低。

A 型、O 型、AB 型的數值大致相似，但只有 B 型略低，而且是無法忽視的程度。

然而，如果在那些幾乎不怎麼在意血型的國家，例如美國，進行同樣的調查，這種差異就幾乎看不到了。

那麼，不同之處在哪裡呢？

研究人員提出了這樣的假設：

被他人貼上標籤：「你是 B 型，所以你是這樣的人。」

然後，自己也給自己貼標籤：「我是 B 型，所以我就是這樣。這樣可以。」

這從童年開始就一直持續，不斷累積。

這種累積，是否在不知不覺中抑制了我們的行為，

影響了我們人生的選擇——

這是被提出來的假設。

我認為這個假設很有說服力。大家覺得呢？

這與我上週的體會是相通的：當我有「我是一位牧師」這個頭銜時，我的行為會盡量符合這個身份。當這個頭銜淡化時，我就比較少做那些行為。

無論是性格類型測試、血型，還是來自職業頭銜的形象，儘管背後的科學依據有所不同，但它們都非常方便。

對於「我為什麼是這樣」這個龐大的疑問，

對於「那個人為什麼會那樣」這個困惑，它們都能給出相當不錯的答案。

我們知道，真實的我們比這些類型分析所能解釋的要深刻得多，但因為它可以被理解、被掌握，所以非常方便。

然而，透過這種方式「自以為了解」，實際上可能會錯失重要的真理。

有時候，我們甚至因為這個標籤，而無法領受神所賜下的恩典。

這就是我今天要與大家分享的重點。

III. 被貼上「木匠的兒子」標籤的耶穌

「這個人是那樣的人，所以他的話不值得聽。」

這是今天我們所讀的馬太福音中，拿撒勒人對耶穌所採取的態度。

他們沒有真正去認識祂，而是試圖將祂框定在自己所知的範圍內。

耶穌回到了自己的家鄉拿撒勒。

祂在周邊地區已經是當代名人。

眾人傾聽祂的教導，病人、被邪靈附身的人，各式各樣的人都來到耶穌那裡。甚至有門徒跟隨祂。

然後耶穌回到了拿撒勒。

到了安息日，祂像往常一樣在會堂裡教導人時，

在場的人都感到驚訝。

「這個人從哪裡得到這樣的智慧和行奇事的能力呢？」

到目前為止，這是純粹的驚訝。

是「咦？那個耶穌，竟然說出這樣的話？有這樣的能力？」的驚訝。

但是，緊接著，氣氛立刻改變了。

「這不是木匠的兒子嗎？

他的母親不是叫馬利亞嗎？

他的兄弟們不是雅各、約瑟、西門、猶大嗎？

他的姐妹們不都和我們住在一起嗎？」

換句話說，他們是這樣想的：

「那個耶穌？我知道，我知道。

他不就是那邊木匠家的兒子嗎？

他不就是馬利亞阿姨家的那個孩子嗎？

他的兄弟姐妹不都和我們住在同一個村子裡嗎？」

他們將耶穌看作是「木匠的兒子、馬利亞的孩子」，框定在他們所知的範圍內。

從某種意義上說，這是事實。

耶穌確實是在木匠約瑟家長大。

在周圍的人看來，祂就是「木匠的兒子」。

但是，當我們僅憑這個標籤就判定一個人的時候，

有時候會錯過那個人身上來自神的恩典。

拿撒勒人看的不是耶穌「說了什麼」，

而是只看了「這個人是誰」這個標籤。

「木匠的兒子，怎麼可能說出那樣的話？」

「神的國？救恩？這麼了不起的事，

那孩子有什麼資格說？」

於是，

他們判斷耶穌的話「不值得一聽」。

聖經寫道：「於是他們對耶穌產生了厭棄。」

聖經也寫道：「耶穌因為他們不信，就在那裡不多行神蹟了。」

他們這邊的「標籤」堵住了神的恩典。

像這樣，將周圍的一切都硬塞進自己能理解的範圍內，有時會讓我們錯失神的恩典。

IV. 在炭火旁為我們撕下標籤的主，與我們

彼得是個不斷給耶穌、給周圍的門徒，以及給自己貼標籤的人。

彼得將耶穌理解為神的兒子，一個將從羅馬帝國解放他們的政治領袖。

我相信其他門徒也有類似的理解。

如果這是他們對耶穌的理解和形象，那麼作為門徒，他們首先應該重視的是有能力和忠誠。

所以，面對即將上十字架的耶穌，他理所當然地說：

「即使所有人都為你的緣故跌倒，我卻永不跌倒。」

「即使必須和你一同受死，

我也絕不會說不認識你。」

他給自己貼的標籤是：「首席門徒」、「對耶穌最忠心的人」。

但是，我們都知道。

在十字架前的那一夜，彼得三次否認了耶穌。

「我不認識那個人。」

「你不要說你是他的同夥。」

他甚至說出咒罵的話，否認與耶穌的關係。

那時，貼在彼得身上的標籤，我想是這樣的：

• 「三次否認主的背叛者。」

• 「光說不練、實際很軟弱的人。」

• 「不配再被稱為門徒的人。」

彼得自己

會給自己貼上這樣的標籤，

其他門徒可能也在某個地方這樣看待他。

然而，在約翰福音第 21 章，

復活的耶穌與彼得相遇的場景出現了。

門徒們整夜勞力，卻一無所獲。

黎明時分，耶穌站在岸邊，指示他們撒網的地方。

捕到許多魚之後，

他們上了岸，那裡已經預備了炭火、魚和餅。

聖經非常安靜地寫道：

「耶穌對他們說：『你們來吃早飯吧。』」

非常溫柔，不是嗎？

不是「喂，彼得。你先說句話。」（笑）

祂沒有正面斥責彼得「背叛者」的標籤，

而是先讓彼得坐在炭火旁，

給他吃了溫暖的早餐。

之後，耶穌三次問彼得：

「約翰的兒子西門，你比這些人更愛我嗎？」

這裡也真的很有意思。

「主啊，是的，你知道我愛你。」

你不會再背叛我了吧？？（眼神中帶著笑意，類似這樣的感覺。）

祂進行了三次這樣的對話。

這三次的詢問，是用愛將彼得的三次否認一一塗抹、更新的過程。

在這段對話中，貼在彼得身上

• 「背叛者」

• 「失敗的門徒」

這些標籤，一點一點被撕了下來。

然後，耶穌

重新賦予了彼得新的頭銜。

「你餵養我的小羊。」

「你牧養我的羊。」

彼得並沒有以「失敗者」的標籤告終。

他被耶穌從祂那一方，以一個全新的名字呼召出來：「我願意託付我的羊的人。」

坐在炭火旁，與耶穌一同吃早餐的那個時刻。

對彼得來說，那是什麼樣的時刻呢？

我想他真正觸摸到了透過耶穌所展現的、那無比巨大、深厚、廣闊的神的愛。

那是彼得無法用任何標籤來定義的、超越他理解的、極大的恩典。彼得曾不斷給自己貼標籤，給周圍的人貼標籤，不斷張望誰是最偉大的。

當他觸摸到這份恩典時，彼得的生活被改變了。

我們的生活也一樣，當我們自己的標籤被粉碎，當我們體驗到神的愛遠比我們想像的要大得多時，我們的生命也會被真正地改變。

在過去的這一年裡，我們是如何評價自己走過的路呢？

我們為自己貼了什麼樣的標籤？又是如何理解周圍的人呢？

讓我們將這一切卸下，來到神的面前，並一同在將臨期（Advent）中，觸摸耶穌愛裡的溫暖。

反思 / 決心

---

Tagalog

Ang Tinawag na "Anak ng Karpintero"

Mateo 13:53-58

I. Pagbalik-tanaw Noong Nakaraang Linggo: Baluti at Puting Kasuotan

Magandang umaga po sa inyong lahat. Sa pagkakataong ito, muli akong magbabahagi ng mensahe sa loob ng dalawang magkasunod na linggo. Kaya naman, pinatnubayan akong magsalita tungkol sa parehong tema sa loob ng dalawang beses. Ang tema ay: "Ang Isang Nag-iwan ng Kanyang Katungkulan Upang Dumating." Ang pamagat ngayong linggo ay "Ang Tinawag na 'Anak ng Karpintero'."

Balikan natin sandali ang mensahe noong nakaraang linggo. Tiningnan natin ang Genesis 3 at Apocalipsis.

Hindi natin kadalasang hinaharap ang iba nang walang proteksiyon ang ating sarili. Ang literal na hubad at humihingi ng hayagang pangangailangan ay pinapayagan lamang sa mga sanggol o maliliit na bata. Kailangan nila iyon upang mabuhay, at ang mga nasa paligid nila ay tumutugon nang may pagmamahal. Sa kalaunan, natututo silang kumain nang mag-isa, at gumamit ng palikuran nang mag-isa. Pagkatapos, tinuturuan natin sila ng kahalagahan ng pagrespeto sa pila, pagiging matiyaga, at hindi pagtakbo nang hubad.

Habang lumalaki tayo, natututo tayo kung gaano kalaki ang distansya na kailangan natin sa pagitan ng ating "sarili" at ng "ibang tao." Upang mabuhay sa lipunan, upang mapadali ang mga relasyon, at upang tanggapin ang sarili, naglalagay tayo ng tinatawag na "baluti." Ito rin ang kahulugan ng pagiging adulto.

Kailan nagsimula iyon? Iyon ay pagkatapos kumain sina Adan at Eba ng bunga mula sa puno ng kaalaman sa mabuti at masama.

Bago iyon, sila ay maaaring maging totoo sa isa't isa, walang kahihiyan, at nagbibigayan ng respeto. Ngunit bigla, naramdaman nilang hindi tama ang kanilang walang-panakip na sarili! Kaya, tahiin nila ang mga dahon ng igos at tinakpan ang kanilang baywang. Ito ang unang pagkakataon na naglagay sila ng "baluti" na gawa sa sarili upang protektahan ang kanilang sarili.

Bilang resulta ng pagpasok ng kasalanan, kinailangan ang distansya sa pagitan nila. Ang dating natural na "relasyon ng tiwala" ay nasira, at pumasok ang takot na "ayaw kong masaktan" at "ayaw kong makita."

Sa kabila nito, gumawa ang Diyos ng "kasuotan na balat" at ipinasuot sa kanilang dalawa.

Ang mahalaga rito ay hindi sinabi ng Diyos na, "Hindi ninyo kailangan ng baluti." Kinilala Niya na kailangan ang baluti. Iyon ay dahil pumasok na ang kasalanan sa mundong ito. Dahil sa kasalanan, kinailangan natin ng angkop na distansya sa isa't isa, at sa pagitan natin at ng Diyos. Iyon ang baluti. Ang mabilis na tinahi nina Adan at Eba ay baluti na binuo mula sa takot at pagdududa, upang hindi sila masaktan o matakot sa isa't isa.

Ngunit ang kasuotan na balat na ibinigay ng Diyos ay hindi lamang isang distansya, kundi isang panakip na ibinigay nang may pag-ibig at awa mula sa panig ng Diyos. Ito rin ay isang damit na nagpapahiwatig ng kaligtasan at kapatawaran na ibibigay sa pamamagitan ng sakripisyo.

II. Ang Kapayapaan at Panganib na Dulot ng mga Label at Katungkulan

Gaano man magbago ang panahon, palagi nating kailangan ang mga baluting ito sa iba't ibang anyo.

Ngunit kung hindi natin tatanggapin ang tunay na pag-ibig ni Hesus at magsuot lamang ng ibang baluti, at hindi pa natin namamalayan, gaano man kaganda o kainggit-inggit ang baluti na iyon, sa paningin ng Diyos, hindi iyon naiiba sa pagtatago nina Adan at Eba noong sila ay hubad.

Inaanyayahan tayo ni Hesus na, "Bumili ka sa akin ng puting damit." Ito ay dahil si Hesus mismo ang nag-iwan ng Kanyang pagka-Diyos, naghunos ng baluti ng Kanyang kaluwalhatian bilang Diyos, at dumating sa mundong ito bilang isang sanggol. Sa pamamagitan ng dugo na dumanak ni Hesus sa krus, ipinagkaloob sa atin ang puting kasuotan na ito.

Ang puting kasuotan ay isang pangako na: "Hindi na kailangang magkaroon ng distansya sa relasyon sa Diyos." Ito rin ay isang pangako na: "Ang Banal na Espiritu ay nananahan sa loob ng iyong puso."

Gayunpaman, sa ating pang-araw-araw na buhay, hindi pa rin natin maiiwasan ang: Magsuot ng baluti, maghangad ng katungkulan, at lagyan ng label ang ating sarili at ang iba.

Sa katunayan, mas panatag tayo kung mayroon tayong ganoong mga bagay. May aspeto na ang paglalagay ng label ay nagpapadali sa ating buhay.

Halimbawa, sa kasalukuyang henerasyon, popular ang personality tests, lalo na ang "MBTI (Myers-Briggs Type Indicator)." Hinihiwalay nito ang personalidad sa 16 na uri at sinasabing, "Mayroon kang ganitong tendensiya," o "Ang trabahong ito ay nababagay sa iyo."

Ginamit ko rin ito at masaya ring pag-usapan kasama ang mga kaibigan.

Ang ganitong paglalagay ng label ay nagpapadali sa pakikipag-ugnayan sa ibang tao. Ito ay maginhawa para sa mabilis na pag-unawa sa isa't isa.

Kapag nagtatrabaho sa isang pangkat, madali ring isipin na, "Ang taong ito ay mahusay sa ganito, at hindi magaling sa ganoon." Ang pagkalito na, "Bakit hindi mag-isip ang taong ito na katulad ko?" ay nagiging mas madaling ipaliwanag: "Ah, dahil sa ganitong uri siya, kaya ganito siya mag-isip."

Maging sa sarili, makukumbinsi natin ang ating sarili: "Ako ay ganitong uri, kaya ganoon ako."

Kung babalikan ang mas klasiko, mayroon tayong "Hula sa Uri ng Dugo (Blood Type Fortune-telling)." Marahil mas alam ito ng marami.

Iyon ay: "Ang Type O ay magiliw," "Ang Type A ay maingat," "Ang Type B ay may sariling diskarte," at "Ang Type AB ay henyo."

Hindi tayo masyadong tumututol sa paghahati sa mga ganitong uri at paglalagay ng mga label. Sa halip, marami sa atin ang gustong malaman ang kanilang sarili sa ganitong paraan.

Ngunit sa kabilang banda, ang paglalagay ng label na ito ay maaari ding maging puwersa na nagpapaliit sa ating mga aksyon.

Halimbawa, ang ideya na, "May tiyak na tendensiya ang personalidad at pag-uugali ng isang tao batay sa kanyang uri ng dugo." Ito ay karaniwang pambukas-usapan sa Japan, ngunit tila ang Japan lang ang nag-e-enjoy dito. (Tawa.) Sa ibang bansa, hindi ito pinapansin.

May pag-aaral din na nagpapakita kung paano naiimpluwensyahan ng "paglalagay ng label" ang ating pag-uugali.

Ito ay tinatawag na pag-aaral sa tinatawag na "diskriminasyon sa Type B." Isang pag-aaral sa Japan ang nag-ulat na ang mga taong may Type B na dugo, kumpara sa iba pang uri, ay may mas mataas na antas ng walang trabaho at bahagyang mas mababang marriage rate.

Halos magkatulad ang mga numero para sa Type A, O, at AB, ngunit ang Type B lamang ang bahagyang mas mababa, ngunit hindi ito maitatapon.

Gayunpaman, kapag ginawa ang parehong pag-aaral sa mga bansang hindi pinapansin ang uri ng dugo, tulad ng Amerika, halos walang makitang pagkakaiba.

Kaya, ano ang pagkakaiba?

Ito ang ipinapalagay ng mga mananaliksik:

Nilalagyan ka ng label ng iba na, "Ikaw ay ganitong uri ng tao dahil ikaw ay Type B." At ikaw mismo ay naglalagay ng label sa iyong sarili na, "Ako ay ganito dahil ako ay Type B. Ayos lang ito." Ito ay patuloy na nangyayari mula noong bata pa, at nag-iipon.

Ang akumulasyon na iyon ay maaaring walang-kamalayang nagpipigil sa pagkilos o nakakaapekto sa mga pagpipilian sa buhay.

Naniniwala akong kapani-paniwala ang hinuha na ito. Ano sa tingin ninyo? Noong nakaraang linggo, sinabi ko na, "Ako ay isang pastor," at kumilos ako sa paraang nararapat. Ngunit nang humina ang katungkulan na iyon, naramdaman ko na hindi ko na ginagawa ang gayong mga pagkilos, at konektado ito.

Ang pagtatasa ng uri ng personalidad, uri ng dugo, o ang imahe mula sa katungkulan ay maginhawa. Nagbibigay ito ng magandang sagot sa malalaking tanong tulad ng, "Bakit ako ganito?" at ang pagkalito na, "Bakit siya ganoon?"

Alam natin na may mas malalim pa kaysa sa maipapaliwanag ng type diagnosis, ngunit dahil maaari nating intindihin ito, ito ay maginhawa.

Ngunit sa pag-aakala na alam natin, may pagkakataon na nakakaligtaan natin ang mahalagang katotohanan.

May pagkakataon na hindi natin matanggap ang biyaya na ipinapadala ng Diyos dahil sa label na iyon.

Iyon ang gusto kong ibahagi mula rito ngayon.

III. Si Hesus na Nilagyan ng Label na "Anak ng Karpintero"

"Ang taong ito ay ganito, kaya hindi sulit pakinggan ang kanyang sinasabi."

Ito ang saloobin ng mga taga-Nazaret kay Hesus sa Ebanghelyo ni Mateo na binasa natin ngayon. Hindi nila sinubukang alamin ang Kanyang tunay na pagkatao, sa halip ay sinubukan nila Siyang ilagay sa loob ng saklaw ng kanilang kaalaman.

Umuwi si Hesus sa Kanyang bayan, ang Nazaret. Siya ay kilala na sa mga kalapit-lugar. Ang mga tao ay nakikinig sa Kanyang pagtuturo; ang mga maysakit, inaalihan ng masasamang espiritu, at iba't ibang tao ay lumalapit kay Hesus. Mayroon na Siyang mga alagad.

Kaya umuwi si Hesus sa Nazaret. Nang sumapit ang Araw ng Pamamahinga, nagsimula Siyang magturo sa sinagoga tulad ng Kanyang nakasanayan. Nagulat ang mga naroroon.

"Saan nakuha ng taong ito ang karunungan at ang kapangyarihang gumawa ng mga himala?"

Hanggang dito, ito ay tapat na pagtataka, hindi ba? "Ha? Si Hesus ba iyon? Nag-uusap ng ganyan? May ganyang kapangyarihan?" Nagulat sila.

Ngunit, biglang nagbago ang ihip ng hangin.

"Hindi ba't ito ang anak ng karpintero? Hindi ba't si Maria ang kanyang ina? Hindi ba't sina Santiago, Jose, Simon, at Judas ang kanyang mga kapatid? Hindi ba't ang lahat ng kanyang mga kapatid na babae ay kasama natin nakatira?"

Sa madaling salita, ganito:

"Si Hesus? Kilala ko, kilala ko. Anak siya ng karpintero doon. Anak siya ni Tita Maria. Ang kanyang mga kapatid ay mga residente rin ng ating nayon."

Tiningnan nila si Hesus bilang "anak ng karpintero, anak ni Maria," na nasa loob ng saklaw ng kanilang kaalaman.

Sa isang banda, totoo iyon. Si Hesus ay lumaki sa bahay ni Jose na karpintero. Para sa mga nakapaligid sa Kanya, Siya ay "anak ng karpintero."

Ngunit, kapag tinutukoy natin ang isang tao batay lamang sa label na iyon, maaari nating palampasin ang biyaya mula sa Diyos na nasa loob ng taong iyon.

Hindi tiningnan ng mga taga-Nazaret "kung ano ang sinasabi" ni Hesus, kundi tiningnan lamang nila ang label na "sino ang taong ito."

"Ang anak ng karpintero ay walang karapatang magsalita ng ganyan." "Ang Kaharian ng Diyos? Kaligtasan? Ang laking bagay niyan. Walang karapatan ang batang iyon na magsalita ng ganyan."

Sa gayo'n, hinusgahan nila na ang salita ni Hesus ay "hindi nararapat pakinggan."

Sinasabi ng Bibliya, "At dahil dito, nadapa sila kay Hesus." At isinulat din, "Dahil sa kanilang kawalang-pananampalataya, hindi Siya gumawa ng maraming himala roon."

Ang kanilang "label" ang nagpasara sa biyaya ng Diyos.

Ang pagpilit na ilagay ang lahat ng nasa paligid natin sa saklaw ng ating pag-unawa ay maaaring humantong sa pagpalampas natin sa biyaya ng Diyos.

IV. Ang Panginoon na Nagtatanggal ng mga Label sa Tabi ng Bagang Apoy, at Tayo

Si Pedro ay isang taong patuloy na naglalagay ng label kay Hesus, sa ibang mga alagad, at sa kanyang sarili.

Inunawa ni Pedro si Hesus bilang Anak ng Diyos, isang pulitikal na pinuno na magpapalaya sa kanila mula sa Imperyo ng Roma. Naniniwala akong ang ibang mga alagad ay may katulad na pag-unawa.

Kung ganoon ang pag-unawa nila kay Hesus, ang mahalaga para sa kanila bilang mga alagad ay maging karapat-dapat at matapat.

Kaya, bago ang krus, natural lang na sinabi niya kay Hesus: "Kahit na magkasala pa ang lahat dahil sa Iyo, ako ay hindi magkakasala." "Kahit na kailangan ko pang mamatay kasama Mo, hindi ko kailanman sasabihin na hindi kita kilala."

Ang label na ikinabit niya sa kanyang sarili ay: "Ang punong alagad," "Ang pinakamatapat kay Hesus."

Ngunit alam natin. Noong gabi bago ang krus, tatlong beses na itinanggi ni Pedro si Hesus.

"Hindi ko kilala ang taong iyan." "Huwag mong sabihin na kasama ka Niya." Gumamit pa siya ng mapang-api na salita, itinanggi ang kanyang relasyon kay Hesus.

Sa sandaling iyon, ang mga label na ikinabit kay Pedro ay ganito:

• "Traydor, na tatlong beses tumanggi sa Panginoon."

• "Mahina, na puro salita lang."

• "Hindi na karapat-dapat tawaging alagad."

Si Pedro mismo ang naglagay ng label na iyon sa kanyang sarili, at marahil ganoon din ang tingin ng ibang mga alagad.

Ngunit sa Juan 21, may tagpo kung saan nakipagkita si Hesus na nabuhay na mag-uli kay Pedro.

Magdamag na nagtrabaho ang mga alagad at wala silang nahuli. Pagdating ng umaga, nakatayo si Hesus sa dalampasigan, at tinuruan silang magtapon ng lambat. Pagkatapos makahuli ng maraming isda, umakyat sila sa dalampasigan, at doon ay may inihandang bagang apoy, isda, at tinapay.

Napakatahimik na isinulat ng Bibliya:

"Sinabi sa kanila ni Hesus, 'Halikayo, kumain na kayo ng almusal.'" Napakabait, hindi ba?

Hindi ito, "Hoy, Pedro. May sasabihin ka muna." (Tawa.)

Sa halip na tuwirang sisihin ang label na "traydor" ni Pedro, pinaupo muna siya sa tabi ng bagang apoy, at pinakain ng mainit na agahan.

Pagkatapos noon, tatlong beses na tinanong ni Hesus si Pedro:

"Simon, anak ni Juan, iniibig mo ba Ako nang higit sa mga ito?"

Ito ay talagang kawili-wili.

"Opo, Panginoon. Alam Mo na mahal Kita."

Hindi ba't tinalikuran ka ulit? (Parang may ngiti ang Mata ni Hesus.)

Tatlong beses ginawa ang pag-uusap na ito. Ang tatlong tanong ay isang proseso ng pagpapalit ng tatlong pagtanggi sa pamamagitan ng pag-ibig.

Sa pag-uusap na ito, ang mga label na nakadikit kay Pedro—

• "Traydor"

• "Masamang Alagad" —ay unti-unting natanggal.

At binigyan ni Hesus si Pedro ng bagong katungkulan.

"Pakainin mo ang aking maliliit na tupa." "Alagaan mo ang aking mga tupa."

Hindi nagtapos si Pedro sa label na "bigo." Muli siyang tinawag ni Hesus, sa isang bagong pangalan: "Ang taong ipagkakatiwalaan Ko ng aking mga tupa."

Ang oras na iyon na nakaupo sa tabi ng bagang apoy, kumakain ng almusal kasama si Hesus.

Ano kaya ang naramdaman ni Pedro noong oras na iyon? Naniniwala ako na talagang nahipo siya sa napakalaki, napakalalim, at napakalawak na pag-ibig ng Diyos na ipinakita sa pamamagitan ni Hesus. Isang napakalaking biyaya na hindi kayang lagyan ng label o unawain ni Pedro, na naglalagay ng label sa kanyang sarili at sa iba, at laging naghahanap kung sino ang pinakamahusay.

Nang maranasan niya ang biyayang ito, nagbago ang buhay ni Pedro. At ang ating buhay ay tunay na nagbabago rin kapag nabasag ang sarili nating mga label at naranasan natin na ang pag-ibig ng Diyos ay mas malaki kaysa sa naisip natin.

Sa loob ng isang taong ito, paano natin sinusuri ang ating pinagdaanan? Anong mga label ang ating inilagay, at paano natin nauunawaan ang iba?

Ibababa natin ang lahat ng ito sa harap ng Diyos, at sama-sama tayong manatili sa panahon ng Adbiyento, na hinahayaan nating mahipo tayo ng init ng pag-ibig ni Hesus.

Mga Napag-isipan / Mga Desisyon

---

茨城県つくば市にあるキリスト教会、つくばライフチャーチ（Tsukuba Life Church）の公式ブログです。

私たちは福音派のプロテスタント教会で、聖書のメッセージ、礼拝、イベント情報などを発信しています。どなたでも歓迎します。

This is the official blog of Tsukuba Life Church, an Evangelical Protestant Christian church located in Tsukuba City, Ibaraki, Japan.

We share Bible messages, worship information, and community events. Everyone is welcome.

這裡是位於日本茨城縣筑波市的 筑波生命教會（Tsukuba Life Church） 官方部落格。

我們是一間福音派基督新教教會，分享聖經信息、禮拜聚會及各類活動資訊，歡迎任何人參加。 这里是位于日本茨城县筑波市的 筑波生命教会（Tsukuba Life Church） 官方博客。

我们是一间福音派基督新教教会，分享圣经信息、礼拜聚会及各类活动资讯，欢迎任何人参加。